03:17-ზე ყველა ფანჯარამ საკუთარ თავს უჩივლა

ღმერთმა ცა დახატა, მაგრამ ხელმოწერა ქარმა მოიპარა.

ამიტომ დილა
ყოველ ჯერზე სხვისი სახელით მოდის.

ქალაქიც ასეა -
დილით საკუთარ თავს ვერ ცნობს,
ღამით კი ყველა ფანჯარაში
საკუთარ ჩრდილს აქირავებს.

მე ამ ქალაქში ვცხოვრობ
როგორც კაცი, რომელსაც მისამართი აქვს,
მაგრამ სახლი არ აქვს.

ჩემი სული ჯერ კიდევ საბაჟოზეა,
ვერ დაუმტკიცებია, რომ ადამიანია.

ჯიბეში უდევს ბავშვობის ძველი ბილეთი,
ერთი მონეტა,
დედის ხმა,
და ისეთი სიჩუმე,
რომელიც არც ერთ ქვეყანაში
დეკლარაციას არ ექვემდებარება.

მებაჟე მეკითხება:

- გაქვს რამე დასამალი?

ვპასუხობ:

- დიახ.

- რა?

- საკუთარი თავი.

იცინის.

მე აღარ.

ქალაქი კი მოძრაობს.

ავტობუსები ერთმანეთის მონატრებას ატარებენ,
ტაქსები დაღლილ ადამიანებს,
მეტრო - მიწისქვეშა გულს,
რომელსაც საათები ცემას ასწავლიან.

შუქნიშანთან
სამი წითელი,
ორი ყვითელი,
ერთი მწვანე წამი
და მთელი კაცობრიობა
თავის მომავალს ელოდება.

მე საკუთარ თავში
დროებითი მოქალაქეობის მქონე ადამიანი ვარ.

ჩემს პასპორტში
დაბადების ადგილი ცარიელია,
საცხოვრებელი ადგილი - მოძრავი,
მოქალაქეობა - ხვალამდე.

და მხოლოდ ერთი ბეჭედი მაქვს:

„გააგრძელოს არსებობა,
სანამ დაზუსტდება ვინ არის.“

სიყვარულმა ჩემს სისხლში უცხო ანბანი შემოიტანა.

მას შემდეგ
ძარღვები მარჯვნიდან მარცხნივ იკითხება.

გული კი
სიტყვებს არ წერს -
იხსენებს.

შენ რომ მიდიხარ,
ქალაქში ყველა საათი
ერთი წუთით გვიან რეკავს.

შენ რომ ბრუნდები,
ლიფტები მაღლა მიდიან
მაშინაც კი,
როცა შენ მხოლოდ სარდაფში ჩამოდიხარ.

ასეთი რამეები ხდება სიყვარულის შემდეგ:

შენ აღარ გჭირდება
ვიღაცის დაკარგვა,
რომ მიხვდე -
ყველა ქუჩა
ოდესღაც მისკენ მიდიოდა.

მზე ცის ადმინისტრაციაში მომუშავე ბრმა ჩინოვნიკია.

ყოველ დილით
საბუთების გარეშე ამოდის,
ფანჯრებს ხელს აწერს,
სახურავებს ოქროსფრად აფერადებს
და საღამოს
ისე მიდის,
თითქოს არაფერი დაუშავებია.

მაგრამ მე ვიცი:

მისი სინათლე
ყველაფერს ვერ კურნავს.

ზოგიერთ ფანჯარას
შიგნიდან აქვს ჩამოფარებული ფარდა.

ზოგიერთ ადამიანს
შიგნიდან აქვს ღამე.

ქარი ნივთებს ადგილს უცვლის,
თითქოს რეალობის ინტერიერს ეჩხუბება.

გადააქვს გაზეთები,
აფრიალებს პლასტმასის პარკებს,
ხსნის დავიწყებულ ფანჯრებს,
აცლის ხეებს ხმაურს.

ერთხელ ჩემი სახელი წაიღო.

სამი დღე ვეძებდი.

მეოთხე დღეს
ვიპოვე ქუჩის კუთხეში,
ვიღაც უცნობი კაცის ფეხებთან.

მან აიღო,
წაიკითხა
და მკითხა:

- შენია?

ვუთხარი:

- აღარ ვიცი.

მაშინ დამიბრუნა.

ზოგჯერ ადამიანი
საკუთარ სახელსაც კი
სხვისი ხელიდან იღებს.

იმედი იმდენად პატარა იყო,
რომ ღმერთმა ვერ დაინახა
და ფეხი დააბიჯა.

მას შემდეგ
ქალაქის ყველა ბზარში
მისი პატარა ნათება დარჩა.

არ იყო მზე.

არ იყო სასწაული.

უბრალოდ,
ბეტონის ქვეშ
რაღაც არ მოკვდა.

და იქნებ ღმერთის ყველაზე დიდი შეცდომაც
ეს არის:

ვერ ამჩნევს იმას,
რაც ძალიან პატარაა.

მაგრამ სწორედ პატარა რამეები
უძლებენ დიდ ქალაქებს.

ერთი ფანჯარა.

ერთი ხმა.

ერთი კოცნა.

ერთი ადამიანი,
რომელიც ღამის სამ საათზე
უცნობ ნომერს პასუხობს
და მაინც ამბობს:

- გისმენ.

ვნება სხეულის მიერ გონებისთვის გამოცხადებული სამხედრო მდგომარეობაა.

მას არ სჭირდება არმია.

ერთი მზერა ჰყოფნის.

ერთი შეხება.

ერთი „დარჩი“,
რომელიც ხმამაღლა არ თქმულა,
მაგრამ სხეულმა გაიგო.

ამის შემდეგ
გონება იკეტება,
გული არღვევს კომენდანტის საათს
და სხეული
ქალაქის ყველა აკრძალულ ქუჩაზე
შიშველი გადის.

დილით
ყველანი ისევ მშვიდობიანები ვართ.

ვითომ.

ქალაქის კედლებს
ყველაფერი ესმით.

გრაფიტი მათ ყურში ჩურჩულებს,
რეკლამები მათ თვალებს ქირაობენ,
ანტენები ცას
უცხო ხმებით ავსებენ.

ზემოთ თვითმფრინავი გადის.

ქვემოთ კაცი კვდება.

შუაში
ვიღაც თავის ყოფილს წერს:

„მომენატრე.“

და სამყარო
ერთი წამითაც არ ჩერდება.

ეს არის ყველაზე სასტიკი რამ ქალაქში:

ადამიანის ტრაგედია
არასოდეს აჩერებს ტრანსპორტს.

მატარებელი მაინც მიდის.

შუქი მაინც იცვლება.

საცობი მაინც იზრდება.

მაღაზიები მაინც იკეტება.

ღამე მაინც მოდის
თავისი შავი პალტოთი
და ქუჩებს ჯიბეებში იყრის.

მე კი მივდივარ.

არ ვიცი სად.

მაგრამ ვიცი,
რომ სადღაც ამ ქალაქში
ჩემი დაკარგული სახელი ცხოვრობს.

იქნებ ხიდზე.

იქნებ სარდაფში.

იქნებ შენს ხელებში.

იქნებ იმ ერთ ფანჯარაში,
რომელიც ყოველ ღამე
ზუსტად 03:17-ზე ინთება
და არავინ იცის რატომ.

მე ვიცი.

იქ ცხოვრობს ადამიანი,
რომელიც ჯერ კიდევ მელოდება.

ან შეიძლება
მე ვცხოვრობ იქ.

ან საერთოდ
არავინ ცხოვრობს.

შესაძლოა ქალაქი
თავის თავს ელოდება.

შესაძლოა ჩვენ ყველანი
ერთი უზარმაზარი შენობის
დროებითი მცხოვრებლები ვართ,
რომელსაც შესასვლელი აქვს,
მაგრამ გამოსასვლელი - არა.

პოეტი რეალობის ცუდი მოწმეა,
ამიტომაც უფრო საინტერესოა.

ის ხედავს იმას,
რაც არ მომხდარა,
და ვერ ხედავს იმას,
რაც ყველას თვალწინაა.

ის ქუჩის ხმაურში
დედის ნაბიჯებს იგონებს.

ნანგრევებში
მომავლის გეგმას პოულობს.

სხვისი სახლის ფანჯარაში
საკუთარ ბავშვობას ხედავს.

და როცა ეკითხებიან:

- მართლა ასე იყო?

ამბობს:

- არა.

მაგრამ მერე ჩუმდება.

რადგან სიმართლეს ზოგჯერ
მხოლოდ ის ტყუილი ამბობს,
რომელსაც ადამიანი
საკუთარი სიცოცხლით იხდის.

ღამე ჩამოდის.

ქალაქი ინთება.

ათასი ფანჯარა -
ათასი პატარა ღმერთი.

ერთი მანქანა ჩერდება.

ერთი ქალი გადადის ქუჩაზე.

ერთი კაცი აღარ ბრუნდება სახლში.

ერთ ბავშვს სძინავს
და სიზმარში
ჯერ კიდევ არ იცის,
რომ გაიზრდება.

მე მაღლა ვიხედები.

ცა ისევ ცარიელია.

ვიღაცამ ხელმოწერა მოიპარა.

ქარი ისევ დარბის.

მზე ისევ სამსახურში აგვიანებს.

ჩემი სული ისევ საბაჟოზეა.

ჩემი სისხლი ისევ
უცხო ანბანით წერს.

ჩემი მოქალაქეობა ისევ დროებითია.

მაგრამ ამ ღამეს
პირველად არ მეშინია.

რადგან ქალაქის შუაგულში
ერთი პატარა რამ
კვლავ ცოცხლობს.

ის იმდენად პატარაა,
რომ ღმერთი ვერ ხედავს.

ქარი ვერ წაიღებს.

პოლიცია ვერ დააპატიმრებს.

მეტრო ვერ გადაყლაპავს.

ბეტონი ვერ დაფარავს.

და თუ ოდესმე
ყველა შენობა დაინგრევა,
ყველა ქუჩა წაიშლება,
ყველა სახელი გაქრება,
ყველა საათი გაჩერდება -

ის მაინც დარჩება.

არა იმიტომ,
რომ ძლიერია.

არამედ იმიტომ,
რომ ჯერ კიდევ
სჯერა.

და შესაძლოა

ადამიანი სწორედ ეს არის:

ქალაქის უკანასკნელი ფანჯარა,

რომელიც მაშინაც ანთია,

როცა მთელ სამყაროს

უკვე

ძილი ჰგონია.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026