მიწოდების სტატუსი არ არსებობს

ადამიანს შეიძლება სახლი ჰქონდეს
და მაინც მთელი ცხოვრება გაქირავებულ ოთახში ცხოვრობდეს.

ოთახში,
სადაც კედლებმა იციან შენი სახელი,
მაგრამ ჭერს არ ახსოვს
რამდენჯერ გაგიღვიძია ღამით
იმ იმედით,
რომ დილით სხვა ადამიანი იქნებოდი.

სახლი მისამართია.

საკუთარი თავი - არა.

ამიტომ ზოგი ადამიანი
სარკეში შესვლის წინ
აკაკუნებს.

არავინ პასუხობს.

მაინც შედის.

---

ქალაქი ყველაზე მეტად მაშინ არის დიდი,
როცა მასში დაკარგული ხარ.

შენ გადიხარ ქუჩაზე,
რომელზეც გუშინ ჯერ არ არსებობდი,
და უცებ ხვდები ადამიანს,
რომელიც მთელი ცხოვრება
შენს წარსულში ცხოვრობდა.

თქვენ ერთმანეთს უყურებთ.

არც ერთმა არ იცის,
ვინ დააგვიანა.

ზოგიერთი შეხვედრა ავტობუსს ჰგავს:
ერთი წუთით აგვიანებ
და მთელი ცხოვრება სხვა მარშრუტზე მიდიხარ.

ერთი წუთი.

ასეთი პატარა ზომისაა
ზოგჯერ ბედისწერა.

ერთი წუთი,
რომელიც საათს საერთოდ არ აინტერესებს.

მაგრამ ადამიანს
შიგნიდან შეუძლია
ოცდაათი წელი ატაროს.

---

მერე ვსწავლობთ ლოდინს.

ლოდინი უცნაური პროფესიაა:

არ გაქვს დიპლომი,
არ გაქვს ხელფასი,
არ გაქვს სამუშაო საათები,

მაგრამ მაინც
ყოველ დილით
მიდიხარ სამსახურში.

სად?

იმ ადგილას,
სადაც ვიღაც აღარ მოდის.

იქ დგახარ
და ტელეფონის ეკრანს უყურებ,
როგორც პატარა ფანჯარას
იმ სახლისკენ,
რომელშიც აღარავინ ცხოვრობს.

ეკრანი გეუბნება:

ონლაინ იყო.

ადამიანი კი არა.

მხოლოდ მწვანე წერტილი.

ზოგჯერ მთელი სიცოცხლე
ერთი პატარა მწვანე წერტილის
მოლოდინში გადის.

---

ზოგიერთი სიყვარული მეტროს ხაზივითაა -
ერთმანეთთან ახლოს გადის,
მაგრამ არასდროს ხვდება.

შენს მატარებელს
მისი გვირაბი ესმის.

მის მატარებელს
შენი გვირაბი.

ზოგჯერ სადგურზე
ერთდროულად ჩერდებით,

კარები იღება,

და სამყაროს მთელი ტექნოლოგია
ამ ორ ადამიანს შორის
ერთ ნაბიჯს ვერ იგონებს.

შენ იქ ხარ.

ისიც იქ არის.

მაგრამ კარი იკეტება.

და მატარებელი მიდის.

უცნაურია:

ქალაქებს შეუძლიათ
გვირაბები ერთმანეთთან შეაერთონ,

მაგრამ ორ ადამიანს შორის
ერთი მეტრი
ზოგჯერ მთელი პლანეტაა.

---

მიყვარს ადამიანები,
რომლებიც მიდიან და
კარს ბოლომდე არ ხურავენ.

არა იმიტომ,
რომ დაბრუნდებიან.

არამედ იმიტომ,
რომ იციან:

ზოგი კარი
დახურვის შემდეგ
ადამიანში აგრძელებს ღიად ყოფნას.

შენ ცხოვრობ.

მუშაობ.

იცინი.

ყიდულობ პურს.

ავტობუსში ადგილს უთმობ მოხუცს.

სუპერმარკეტში გახსენდება,
რომ მას შოკოლადი უყვარდა.

იღებ შოკოლადს.

ერთი წამით
არ იცი,
ვისთვის იყიდე.

მერე აბრუნებ თაროზე.

ეს არის მონატრება:

როცა ხელები
ჯერ კიდევ რაღაცას ყიდულობენ
იმ ადამიანისთვის,
რომელიც აღარ არსებობს
შენს ყოველდღიურობაში.

---

ყველა შეტყობინებას აქვს გაგზავნის დრო.

არც ერთ მონატრებას -
მიწოდების სტატუსი.

შეგიძლია იცოდე:

13:41 - გაიგზავნა.

13:41 - მიწოდებულია.

13:42 - წაიკითხა.

მაგრამ ვერასდროს გაიგებ,

რომელ საათზე
შევიდა შენი სახელი
სხვის სიჩუმეში.

იქ აღარ არსებობს
„წაკითხულია“.

იქ მხოლოდ
შენ ხარ.

როგორც წერილი,
რომელიც ფოსტამ დაკარგა,
მაგრამ სამყარომ
არ გააუქმა.

---

ალბათ ამიტომ
ზოგიერთ ადამიანს
არ ვემშვიდობებით.

უბრალოდ
საუბარს ვწყვეტთ.

ეს ორი სხვადასხვა რამეა.

დამშვიდობება
კარს კეტავს.

დუმილი კი
კარს ტოვებს,

მაგრამ ოთახიდან
სინათლეს გამოაქვს.

და მერე წლები გადის.

შენ იმავე ქალაქში ცხოვრობ.

იმავე ენაზე ლაპარაკობ.

იგივე ქუჩები გაქვს.

მხოლოდ ერთი განსხვავებაა:

ზოგიერთ ქუჩას
შენი სახელი აღარ ახსოვს.

---

ადამიანს შეიძლება სახლი ჰქონდეს
და მაინც მთელი ცხოვრება
გაქირავებულ ოთახში ცხოვრობდეს.

შეიძლება საწოლი ჰქონდეს,
მაგიდა,
ფანჯარა,
გასაღები,

მაგრამ ვერასდროს იპოვოს
ის ერთი ადგილი,
სადაც საკუთარ თავს
არ სჭირდება ახსნა.

იქნებ სახლი
ოთხი კედელი კი არაა.

იქნებ სახლი ის ადამიანია,
ვისთანაც შენი დუმილი
თავის ენაზე ლაპარაკობს.

და როცა ის მიდის,

სახლი ადგილზე რჩება,

მაგრამ მისამართი ქრება.

---

ახლა უკვე ვიცი:

ჩვენ ერთმანეთს
არ ვკარგავთ.

ჩვენ ერთმანეთის
დროიდან ვვარდებით.

ვიღაცას ხვდები
ოცდახუთი წლის ასაკში,

როცა მას
ცხრამეტი წლის ასაკში
უნდა შეხვედროდი.

ვიღაც გიყვარდება
სწორ დროს,

მაგრამ არასწორ ცხოვრებაში.

ვიღაცასთან
ერთ ქალაქში ცხოვრობ,

მაგრამ სხვადასხვა საუკუნეში.

და ყველაზე სასტიკი ის არის,

რომ ორივე შეიძლება
ერთსა და იმავე ფანჯარაში
წვიმდეს.

---

ღამე ქალაქს
ყველაფერს პატიობს.

ცარიელ გაჩერებებს.

დაგვიანებულ ავტობუსებს.

მიტოვებულ სახლებს.

გაუგზავნელ შეტყობინებებს.

ადამიანებს,
რომლებმაც ერთმანეთი
ზუსტად მაშინ იპოვეს,
როცა უკვე დაკარგულები იყვნენ.

ღამე არაფერს კითხულობს.

ღამე უბრალოდ
ფანჯრებს ანთებს.

ერთს.

მეორეს.

მესამეს.

და შორიდან
ქალაქი ისე ჩანს,

თითქოს მილიონ ადამიანს
ერთმანეთთან საუბარი შეუძლია.

მაგრამ სინამდვილეში

ყველა ფანჯარაში
ვიღაც ელოდება.

---

თუ ოდესმე
შენს ცხოვრებაში დაბრუნდება ადამიანი,
რომელიც დაგაგვიანდა,

ნუ ჰკითხავ:

რატომ ახლა?

ზოგიერთ კითხვას
პასუხი რომ ჰქონდეს,
სიყვარული აღარ იქნებოდა.

უბრალოდ შეხედე.

იქნებ იმ ერთ წუთს
ოცდაცხრა წელი დასჭირდა
შენამდე მოსასვლელად.

იქნებ მთელი ეს დრო
არასწორ მარშრუტზე კი არ მიდიოდი,

არამედ ქალაქი შენდებოდა
იმ გზაზე,
რომლითაც ის უნდა მოსულიყო.

---

და თუ არ დაბრუნდება -

არაფერი.

ზოგი მატარებელი
სადგურზე მხოლოდ ერთხელ ჩერდება.

ზოგი ადამიანი
ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ გხედავს
ისეთი სახით,
როგორიც სინამდვილეში ხარ.

ზოგი სიყვარული
არ სრულდება.

ის უბრალოდ
გადადის სხვა მდგომარეობაში.

როგორც წყალი
ღრუბლად.

როგორც სიტყვა
ხსოვნად.

როგორც ადამიანი
შენში.

და მერე ერთ დღეს
უცებ ხვდები:

მონატრებას
არ სჭირდება ადრესატი.

მას არც მიწოდება აქვს.

არც წაკითხვა.

არც დაბრუნების ღილაკი.

ის უბრალოდ იგზავნება
შენგან

შენში.

ყოველდღე.

ჩუმად.

სამუდამოდ.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.