ნარუტო

ქალაქს დღესაც არ სძინავს.

ნეონები ციმციმებენ,
მატარებლები მიწისქვეშ გარბიან
და ვიღაც ბავშვი
საკუთარ ოთახში
ისევ მარტო ზის.

მასაც ჰყავს თავისი კურამა -
შიში,
ტკივილი,
სიტყვები,
რომლებიც უთხრეს:

შენ არაფერი გამოგივა.

ნარუტოსაც უთხრეს.

მაგრამ მან სიძულვილი
მემკვიდრეობად არ დატოვა.

მან ის
ძალად აქცია.

სასკემ დაკარგვა აირჩია.
იტაჩიმ - მსხვერპლი.
ჯირაიამ - სიყვარული სიკვდილამდე.
პეინმა - ტკივილი.

ნარუტომ კი
სხვა რამ აირჩია:

არ გამხდარიყო
ის, ვინც ატკინა.

ამიტომაც გახდა ჰოკაგე.

არა იმიტომ,
რომ ყველაზე ძლიერი იყო,

არამედ იმიტომ,
რომ ყველაზე მეტად
ტკიოდა

და მაინც

არ შეწყვიტა სიყვარული.

ცხრაკუდა მელა
მის შიგნით აღარ ყვირის.

ის უბრალოდ ეუბნება:

შენ გადარჩი.

და ნარუტო პასუხობს:

არა.

ჩვენ გადავრჩით.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026