უცხოპლანეტელები

ჩვენ ყველანი უცხოპლანეტელები ვართ.

გააჩნია,
რომელ პლანეტაზე დგახარ.

დედამიწა
ერთ-ერთი ვერსიაა.

დილით ადამიანები გამოდიან ქუჩაში
და ერთმანეთს
დედამიწელებად ასაღებენ.

მე ერთხელ
საკუთარ ჩრდილში გავიღვიძე.

მას პასპორტი ჰქონდა.

მე - არა.

ჩემს ჩრდილში
სხვა ქალაქი იყო.

იქ წვიმა ზემოდან არ მოდიოდა -
ქვემოდან ამოდიოდა.

იქ ადამიანები
საკუთარ სახელებს კართან ტოვებდნენ,
რომ სახლში
საკუთარი თავი არ შეეტანათ.

მე ვკითხე ერთ კაცს:

სად ვართ?


მან შემომხედა
და ძალიან სერიოზულად მიპასუხა:

გააჩნია,
ვინ გეკითხება.


ცაზე
მილიარდი ვარსკვლავი
არასწორ მისამართზეა.

ერთი მათგანი
ყოველ ღამე
ჩემს ფანჯარას აკაკუნებს.

არ ვაღებ.

შიგნითაც
უცხოპლანეტელები არიან.

დედაჩემი,
რომელიც ჩემს ბავშვობას იხსენებს
და ვერ ხვდება,
რატომ აღარ ვგავარ იმ ბავშვს.

ჩემი სარკე,
რომელიც ყოველ დილით
სხვა ადამიანს მაჩვენებს.

და მე.

მე ყველაზე მეტად.

ღამით
მთვარე დედამიწას ტოვებს.

ჩუმად.

როგორც ადამიანი,
რომელსაც აღარ შეუძლია
იმავე სახლში ცხოვრება.

დილით ისევ ბრუნდება.

ვითომ არაფერი მომხდარა.

არავინ ეკითხება,
სად იყო.

ალბათ იმიტომ,
რომ დედამიწაზე
ყველამ იცის გაქცევა.

უბრალოდ
სხვადასხვა სახელით ეძახიან.

მე კი ვდგავარ.

არ ვიცი სად.

ფეხქვეშ რაღაც პლანეტაა.

ალბათ ჩემი.

ალბათ სხვისი.

იქნებ საერთოდ
არავისია.

იქნებ ჩვენ ყველანი
ვიღაცის სიზმარში ვდგავართ
და ის ვიღაც
დიდი ხანია აღარ იღვიძებს.

არ ვიცი.

ზემოთ ვიხედები.

ვარსკვლავი ისევ აკაკუნებს.

ამჯერად
ჩემს კარზე არა.

ჩემს გულზე.

და უცებ ვფიქრობ:

იქნებ უცხოპლანეტელი
ის არ არის,
ვინც სხვა პლანეტიდან ჩამოვიდა.

იქნებ უცხოპლანეტელია
ის, ვინც საკუთარ პლანეტაზე
სახლში ვეღარ ბრუნდება.

მე კი ვდგავარ.

ფეხქვეშ რაღაც პლანეტაა.

ალბათ ჩემი.

ალბათ სხვისი.

გააჩნია,

რომელ პლანეტაზე დგახარ.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ