მე პოეზიას არ ვენდობი

პოეზია არის სიცილი დაკრძალვაზე, რომელსაც არავინ ესწრება.

იცინი მარტო.

საკუთარ კბილებს უყურებ სარკეში და ხვდები, რომ სამყაროს ყველაზე სერიოზული სახე სწორედ ის არის, რომელსაც სიცილი დაავიწყდა.

ამიტომ იცინი.

არა იმიტომ, რომ სასაცილოა.

იმიტომ, რომ სხვა არაფერი დაგრჩა.

პოეზია არის გატეხილი კოვზი, რომელიც მთვარეს ჭამს.

ღამეა.

კოვზი გატეხილია.

მთვარე ისევ თავისას აკეთებს - ჩამოკიდებულია ცაზე, როგორც დაუკითხავი აზრი.

კოვზი კი ცდილობს.

პატარა, სასაცილო მოძრაობებით.

ჭამს მთვარეს.

ვერ ჭამს.

მაგრამ მაინც ჭამს.

აი, აქ იწყება ლექსი.

იქ, სადაც შეუძლებელი უკვე ისე ჩვეულებრივია, რომ აღარავის უკვირს.

ლექსი არის ფეხსაცმელი, რომელსაც გზა არ აქვს.

დგას.

იცდის.

არ მიდის.

გზა კი სადღაც მიდის მის გარეშე.

მე კი ვფიქრობ:

რა თავხედობაა ფეხსაცმელი, რომელსაც ჰგონია, რომ გზისთვის არის შექმნილი.

იქნებ გზა საერთოდ არ არსებობს?

იქნებ მხოლოდ ფეხსაცმელი არსებობს?

იქნებ ჩვენ ყველანი ფეხსაცმელები ვართ და მთელი ეს ცხოვრება უბრალოდ ცუდი მისამართია?

პოეტი არის ცხვირი, რომელიც სუნთქვას იგონებს.

ჰაერს ეძებს იქ, სადაც ჰაერი აღარ არის.

სუნთქავს სიცარიელეს.

მერე წერს:

მე ვსუნთქავ.

და სიცარიელე იცინის.

პოეტი მაინც აგრძელებს.

რადგან პოეტი ზოგჯერ ყველაზე ჯიუტი იდიოტია ოთახში.

მას შეუძლია კედელს ელაპარაკოს.

კედელს შეუძლია არაფერი უპასუხოს.

და ეს უკვე დიალოგია.

პოეზია არის ქოლგა უდაბნოში.

არ წვიმს.

არასოდეს.

ქოლგა მაინც გახსნილია.

ვიღაცას ხელში უჭირავს და ისეთი სახე აქვს, თითქოს იცის რაღაც, რაც ჩვენ არ ვიცით.

არაფერი იცის.

მაგრამ ზოგჯერ ქოლგაც საკმარისია იმისთვის, რომ სიცარიელეს თავი უხერხულად აგრძნობინო.

პოეტი არის ტაში ერთი ხელით.

დარტყმა.

სიჩუმე.

დარტყმა.

სიჩუმე.

ეს არის ადამიანი, რომელიც ცდილობს საკუთარ თავს დაუმტკიცოს, რომ ჯერ კიდევ შეუძლია რაღაცის გაკეთება.

ერთი ხელით.

ცარიელ დარბაზში.

არავისათვის.

პოეზია არის კენჭი, რომელსაც გრავიტაცია არ მოსწონს.

დევს მიწაზე და სამყაროს წესებს თვალებში უყურებს.

არა.

ამბობს.

მიწა პასუხობს:

კარგი.

კენჭი მაინც არ დაფრინავს.

მაგრამ მისი უარი რჩება.

პოეტი არის თევზი, რომელიც წყალს აკრიტიკებს.

ცურავს.

ბუზღუნებს.

წყალს ეუბნება, რომ ცუდად არის მოწყობილი.

წყალი არაფერს პასუხობს.

თევზი ისევ ცურავს.

სხვა რა ქნას?

წყლის გარეშე მოკვდება.

წყალში კი მთელი ცხოვრება უკმაყოფილოა.

ალბათ ამიტომ ვართ ყველანი ცოტა თევზები.

ვცხოვრობთ ზუსტად იმაში, რასაც ყოველდღე ვაკრიტიკებთ.

და მაინც არ გამოვდივართ.

ლექსი არის პური, რომელსაც შიმშილი ჭამს.

ეს ყველაზე ცუდი ხუმრობაა.

პური არსებობს.

შიმშილიც არსებობს.

და ბოლოს არც ერთი აღარ არსებობს.

მე კი შუაში ვდგავარ და ვფიქრობ, რატომ ვარქმევთ ამას პოეზიას.

არ ვიცი.

პოეზია არის სისულელე.

მაგრამ ისეთი სისულელე, რომელსაც შეუძლია ღამე გაგაღვიძოს.

შეგაშინოს.

გაგაცინოს.

დაგაკარგვინოს საკუთარი სახელი.

მერე დილით ისევ დაგიბრუნოს.

ცოტა დამტვრეული.

ცოტა ჭუჭყიანი.

მაგრამ შენი.

ამიტომ ნუ დამიჯერებ.

ნუ დამიჯერებ საერთოდ.

პოეტს განსაკუთრებით.

თუ პოეტი ძალიან სერიოზული ჩანს - გაიცინე.

თუ ღმერთზე ლაპარაკობს - ჰკითხე, სად აქვს ქოლგა.

თუ გზაზე ლაპარაკობს - შეხედე მის ფეხსაცმელს.

თუ ამბობს, რომ სუნთქავს - ცხვირს დააკვირდი.

თუ მთვარეს აღწერს - მოძებნე გატეხილი კოვზი.

თუ ტაშს უკრავს - ნახე, რამდენი ხელი აქვს.

თუ კენჭს აგდებს - დაელოდე, დაეცემა თუ არა.

თუ თევზია - წყალს მოუსმინე.

თუ პურზე წერს - ცოტა ხანს იშიმშილე.

და თუ ბოლოს მაინც ვერ გაიგე, რა არის პოეზია -

მაშინ ყველაფერი სწორად გაიგე.

პოეზია არის სისულელე.

სისულელე, რომელსაც ჯერ კიდევ აქვს ძალა, რომ შენს ოთახში შემოვიდეს,

სკამზე დაჯდეს,

ფეხსაცმელი გაიხადოს

და ისე შემოგხედოს,

თითქოს შენ ხარ ლექსი,

რომელიც ჯერ ვერ მიხვდა,

რომ გზა საერთოდ არასოდეს ჰქონია.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.