ჩემი ლექსის: მიახლოებით ადამიანი - ს განმარტება " დებილთათვის " 😃

რომელმაც  გამოიწვია ( პოეტებში ) აჟიოტაჟი. დაცინვა. გვეღადავება ავტორიო და ასე შემდეგ. 

ადამიანი იმდენად ცდილობს სამყაროსთვის აზრის, წესრიგისა და დანიშნულების მიცემას, რომ ბოლოს თვითონაც აღარ იცის, რა არის ადამიანი, რა არის ღმერთი, რა არის სიტყვა და რა არის ლექსი. ამიტომ ლექსი ყველაფერს აბსურდამდე მიჰყავს და სწორედ ამ აბსურდში პოულობს თავისუფლებას.

ლირიკული გმირი თითქოს ადამიანია, მაგრამ ბოლომდე არა.

ნახევრად ადამიანი;
ნახევრად იდეა;
ნახევრად გიჟი;
ნახევრად პოეტი;
ადამიანი, რომელსაც აღარ სჯერა, რომ არსებობს ერთი ზუსტი პასუხი კითხვაზე: ვინ ვარ?

ჩვეულებრივ გვგონია, რომ ლექსმა რაღაც უნდა გააკეთოს:

უნდა იყოს ლამაზი.
უნდა ჰქონდეს აზრი.
უნდა გადმოსცეს გრძნობა.
უნდა მოგვასწავლოს რაღაც.
უნდა იყოს -კარგი.

მი კი ვამბობ:

არა.
ლექსს არ ევალება არაფერი.
ლექსი შეიძლება უბრალოდ არსებობდეს.
როგორც ადამიანი.

ადამიანსაც ხომ არ უნდა ჰქონდეს აუცილებლად ერთი კონკრეტული მისია?

თუ ლექსს მოვაშორე ვალდებულება, მაშინ სამყაროსაც ვაშორებ აუცილებელ მიზანს.

ყველაფერს აუცილებლად არ უნდა ჰქონდეს დანიშნულება.

მაგალითად, თუ ყვავილი არსებობს, აუცილებელი არ არის ვთქვათ:

ყვავილი იმიტომ არსებობს, რომ ლამაზი იყოს.

შეიძლება უბრალოდ არსებობს.
ადამიანიც შეიძლება უბრალოდ იყოს.

უწერტილობა - ნიშნავს: რაღაცას, რასაც წერტილი არ აქვს.
არ მთავრდება.

ჩემი ერთადერთი მუდმივი წესია ის, რომ მუდმივი წესი არ მაქვს.

დადაიზმი იყო ავანგარდული ხელოვნების მოძრაობა, რომელიც განსაკუთრებით პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში გაჩნდა და შეგნებულად ებრძოდა ტრადიციულ ლოგიკას, ხელოვნების წესებსა და სერიოზულ აზრიანობას.

თუ სამყაროს საბოლოო აზრი ჩვენთვის გაუგებარია, იქნებ მთელი ეს სამყარო ერთი გიგანტური აბსურდული ხელოვნების ნიმუშია?

სამშაბათი, კვირა - აღარ არის უბრალოდ კალენდარი.
ისინი უკვე სივრცეებია.

შენი ნივთი შეიძლება სხვას უფრო უხდებოდეს.
მაგრამ თუ ფეხსაც კი სხვას დაუთმობ, მერე კითხვა ჩნდება:

რამდენი რამ შეიძლება დავკარგო და მაინც მე ვიყო?

თუ ყველა საგანს თავისი დანიშნული ფუნქცია აქვს, მოდი, საერთოდ შევცვალოთ ფუნქციები.

კარი აღარ არის უბრალოდ კარი.
ძაფი აღარ არის უბრალოდ ძაფი.
ფეხი აღარ არის უბრალოდ ფეხი.

პოეტი სიტყვას არ იგონებს.
პოულობს.

ფუტკარი ქმნის თაფლს.
პოეტი ქმნის სიტყვებს.
ამიტომ პოეტი და ფუტკარი ერთმანეთს ემსგავსებიან.

საგნები ერთმანეთს ვეღარ ცნობენ.
ადამიანმა შეიძლება საკუთარ თავს ვეღარ გაუგოს.
ლექსმა შეიძლება ვერ გაიგოს, რა არის ლექსი.
სკამმა შეიძლება ვერ გაიგოს, რომ სკამია.

რატომ არის ეს სკამი სკამი?
იმიტომ, რომ მასზე ვსხდებით?
თუ იმიტომ, რომ ასე დავარქვით?
თუ იმიტომ, რომ ფორმა აქვს ასეთი?

ნუ ჩათვლი არაფერს თავისთავად ცხადად.
ფეხი შეიძლება აღარ იყოს უბრალოდ ფეხი.
კვირა შეიძლება გახდეს ადგილი.
სიტყვა შეიძლება გზაზე ეგდოს.
ფუტკარს შეიძლება ლექსის სკა მიჰქონდეს.
ლექსი შეიძლება სკამზე იჯდეს.
და ბოლოს -
სკამსაც კი შეიძლება აღარ სჯეროდეს, რომ სკამია.

მე აღარ მინდა ვიცხოვრო სამყაროში, სადაც ყველაფერს თავისი დანიშნულება, სახელი და წესი აქვს. ამიტომ ყველაფერს ადგილს შევუცვლი. ფეხს დროს მივცემ, სიტყვას სხეულად ვაქცევ, ღმერთს დადაისტად გავხდი, ლექსს ადამიანს დავამსგავსებ და ბოლოს სკამსაც დავაეჭვებ საკუთარ არსებობაში. იმიტომ, რომ როცა ყველა საგანი თავის მნიშვნელობას ეჭვქვეშ აყენებს, პირველად ჩნდება თავისუფლება!

ლექსი სისულელეს წერს, მაგრამ ეს სისულელე ძალიან ზუსტად არის აწყობილი.

ამიტომაც მოგმართავთ დებილებს: 


მოგროვდნენ დებილები!

მსურს, მათი აზროვნება ვმკა!

ამბობენ: ამის თქმას როგორ ბედავ!

მათი სიტყვები ცივი ლოდებია.

ჩემი პოეზია - ეს არის სკა,
სადაც სიტყვები ცხოვრობენ და 
თაფლივით გროვდებიან.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.