ღვინო ღმერთი არ არის

მე ქართველი ვარ -
ამიტომ ზოგჯერ ღმერთსაც ველაპარაკები
ისე, თითქოს მეზობელია
და კარში დაუკაკუნებლად შემოდის.

ჩვენთან ასეა.

კახელი ვაზს ზრდის,
რაჭველი სიტყვას აძველებს,
მეგრელი ცეცხლს აჭმევს ხორცს,
გურული ქარს ედავება,
სვანი მთას არ ეკითხება -
მთა თვითონ ეკითხება სვანს,
რამდენი კაცია მასში.

ქართლში პურს არ ჭამენ -
პურს პატივს სცემენ.

ფშავში სიტყვას დანასავით ატარებენ,
ხევსური სიკვდილსაც ხელს ართმევს,
იმერელი სტუმარს დიდხანს აჩერებს,
აჭარელი ზღვისგან სწავლობს -
რომ კაცი შეიძლება იყოს მშვიდი
და მაინც ჰქონდეს ფსკერი.

და თუშეთში...

თუშეთში კაცს თვალებში რომ შეხედავ,
შეიძლება მთელი ზამთარი დაგხვდეს.

ჩვენს ქვეყანაში
ყველა კუთხე ცალკე სისხლია,
მაგრამ ჭიქაში რომ ჩავასხათ -
ერთმანეთს ვემსგავსებით.

მერე მოდის თამადა.

თამადა!

ქვეყნის კაცი,
რომელსაც შეუძლია
სიკვდილს სადღეგრძელო მიუძღვნას...
და სიკვდილმაც კი თქვას:

კარგი, ამჯერად დავრჩები.

პირველი ჭიქა -
ღმერთს.

მეორე -
წასულებს.

მესამე -
დედას.

მეოთხე -
სამშობლოს.

მეხუთეზე უკვე სიმართლე იწყებს ლაპარაკს.

მეექვსეზე
კაცი საკუთარ თავს ვეღარ მალავს.

მეშვიდეზე
მტერსაც ძმად მოიხსენიებს.

მერვეზე
ვიღაც აუცილებლად იტყვის:

საქართველო გადარჩება!

და მე ვკითხავ:

რისგან?

უცხო მტრისგან?

თუ ჩვენგან?

რადგან ღვინო სიბრძნეს არ გაძლევს,
ძმაო.

ღვინო მხოლოდ კარს აღებს.

შიგნით რაც დაგხვდება -
ის ხარ შენ.

თუ შიგნით კაცი ხარ -
ღვინო სიმართლედ იქცევა.

თუ შიგნით ბოროტება გიდგას -
ჭიქა მხოლოდ სარკეა.

ამიტომ ნუ დამალავ თავს
სუფრის ქვეშ, ქართველო.

დალიე.

ღვინო ღმერთი არ არის.
ღვინო მოწმეა.

ის ხედავს,
ვის ახსენებ სადღეგრძელოში
და ვის უღალატებ დილით.

როგორ გიყვარს სამშობლო სიტყვებში
და როგორ ექცევი ადამიანს ქუჩაში.

როგორ ლოცულობ წინაპრებისთვის
და როგორ ყიდი მათ მიწას
ერთი ხელის მოწერით.

ჩვენ ისეთი ხალხი ვართ,
სადღეგრძელოში
მკვდრებს ვაცოცხლებთ,
ცხოვრებაში კი
ცოცხლებს ვკლავთ გულგრილობით.

აი ეს არის ჩვენი ყველაზე დიდი სირცხვილი.

და ჩვენი ყველაზე დიდი ძალაც.

რადგან ქართველს
ჯერ კიდევ შეუძლია
ერთ ჭიქასთან
სამასი წლის კაცი გახდეს.

ერთი ლუკმით -
ბაბუა.

ერთი სიმღერით -
ბავშვი.

ერთი სადღეგრძელოთი -
მამა.

ერთი ცრემლით -
საქართველო.

ჰოდა, ასწიე ჭიქა.

არა ჩემთვის.

არა შენთვის.

იმ კაცისთვის,
რომელმაც პირველად დარგო ვაზი
და არ იცოდა,
რომ მისი ხელებიდან
მთელი ქვეყანა დალევდა.

დალიე ნელა.

ეს ღვინო უბრალოდ ღვინო არ არის.

ეს არის დრო,
რომელიც სითხედ იქცა.

და თუ ოდესმე
ყველაფერი დაგავიწყდა -

კუთხე,
გვარი,
სიმღერა,
სახლი,
სიტყვა,
წინაპარი -

დატოვე ერთი ჭიქა მაგიდაზე.

იქნებ დილით
სხვა კაცმა იპოვოს.

და მიხვდეს:

საქართველო ის ქვეყანა კი არ არის,
სადაც ღვინოს სვამენ.

საქართველო ის ქვეყანაა,

სადაც კაცი ჯერ საკუთარ თავს სვამს,
მერე - საკუთარ სიმართლეს,
და ბოლოს ხვდება,
რომ სამშობლო
არც ჭიქაში ყოფილა,
არც სადღეგრძელოში -

სამშობლო ისაა,
რასაც მთვრალიც კი
არ გაყიდის.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.