ასავალ — დასავალი
დრო არ მიდის. ეს ჩვენ მოვიგონეთ, რადგან ვერ გავბედეთ გვეღიარებინა, რომ თვითონ მივდივართ. დრო ზის. ზის სადღაც, სამყაროს უკანა ოთახში, ფეხები აქვს გადადებული ვარსკვლავებზე და ჩვენს დაბადებებს კალენდრის ქაღალდივით ხევს. მე მინახავს მისი სახე. არ აქვს. ამიტომაც არის საშიში. --- ერთხელ კოსმოსმა ჩემს ფანჯარაზე დააკაკუნა. გავაღე. არავინ იდგა. მხოლოდ უსასრულობა. ისეთი დიდი იყო, რომ სირცხვილი ვიგრძენი — ჩემი ოთახისთვის, ჩემი სხეულისთვის, ჩემი სახელისთვის. მე ხომ ერთი პატარა ადამიანი ვარ, და მაინც რა თავხედურად ვამბობ: მე. ეს ორი ასო ზოგჯერ მთელ გალაქტიკაზე მძიმეა. --- ვარსკვლავები იბადებიან იმისთვის, რომ ოდესმე მოკვდნენ. რა ბრწყინვალე სისულელეა. ჩვენც იგივე დაგვემართა. ოღონდ ვარსკვლავებს თავიანთი სიკვდილის ცოდნა არ უწევთ. ჩვენ კი დილაობით სარკეში ვვარჯიშობთ სიკვდილზე. ვიბანთ სახეს. ვივარცხნით თმას. ვიკრავთ ფეხსაცმელს. და მივდივართ სამსახურში, თითქოს სიკვდილი დღეს არ მუშაობს. --- ადამიანი პატარაა. სასაცილოდ პატარა. ატომზე დიდი და სამყაროზე ნაკლები. ერთი სხეული ორი თვალით, რომლებსაც ჰგონიათ, რომ სამყაროს უყურებენ. არადა — სამყარო ჩვენი თვალებით უყურებს საკუთარ თავს. აი, აქ იწყება თავხედობა. მე არ ვარ სამყაროს ცენტრი. მაგრამ სამყაროს ჩემს თავში აქვს სარკე. და ეს უკვე საკმარისი დანაშაულია. --- ჩემს სისხლში მილიონობით პატარა ზღვაა. ჩემს თავის ქალაში ორი მუჭა მატერია ღმერთის შესახებ მსჯელობს. ჩემს გულში ცხოველი საათი რეკავს. და მე ვეძახი ამას სიცოცხლეს. რა კარგი სახელი დავარქვით ჩვენს ნელ სიკვდილს. --- ერთ დღეს დრო გაჩერდა. არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა. მერე მივხვდი: დრო რომ გაჩერდეს, ადამიანები მაინც გააგრძელებენ ჩვევით ცხოვრებას. ამიტომაც არის ადამიანი ყველაზე უცნაური არსება: სამყარო რომ დამთავრდეს, ალბათ მაინც იტყვის — ხვალ ვნახოთ. --- მე კოსმოსს შევხედე და მან არაფერი მითხრა. ეს იყო მისი ყველაზე დიდი პასუხი. სიჩუმე იყო ისეთი ღრმა, რომ ჩემი აზრები შიგნით ჩავარდა და უკან აღარ დაბრუნებულა. მაშინ მივხვდი: შეიძლება ღმერთი სწორედ ის ადგილია, სადაც ჩვენი კითხვები იღლებიან. --- ადამიანი ოცნებობს მთვარეზე. მთვარე კი ოთხ მილიარდ წელზე მეტია უყურებს ჩვენს პატარა სახეებს და ალბათ ფიქრობს: ესენი ისევ აქ არიან? კი. აქ ვართ. ვაშენებთ ქალაქებს. ვარღვევთ ქალაქებს. ვწერთ კანონებს. ვარღვევთ კანონებს. გვიყვარს. ვკლავთ. ვიბადებით. ვკვდებით. და ბოლოს ერთმანეთს ვეუბნებით: ყველაფერი კარგად იქნება. ვინ მოგვცა ასეთი იუმორის უფლება? --- მე მინდა დროს ყელში ჩავავლო ხელი და ვკითხო: სად მიგყავს ჩემი ცხოვრება? მაგრამ დრო უსხეულოა. ამიტომ ხელს ვკიდებ საკუთარ ყელს. და უცებ ვხვდები — მე თვითონ ვარ ის კაცი, ვისაც მთელი ცხოვრება ვეძებდი. რა საშინელი აღმოჩენაა. --- ასავალი. დასავალი. ორი სიტყვა ერთი გზისთვის. ადიხარ. ჩადიხარ. ბრუნდები. კარგავ. პოულობ. მერე ხვდები: გზა არასოდეს ყოფილა. შენ იყავი გზა. შენი ფეხები — ორი ძველი ისარი, რომლებმაც მიმართულება საკუთარი სისხლით დახატეს. --- ერთხელ ჩემი ბავშვობა მკითხავს: — სად მიდიხარ? ვეტყვი: — სამყაროს ბოლოში. მკითხავს: — და მერე? ვეტყვი: — დავბრუნდები. მკითხავს: — რატომ? და აქ პირველად გავჩუმდები. რადგან ზოგჯერ ადამიანის მთელი სიბრძნე ერთი სიტყვაა: არ ვიცი. --- არ ვიცი რამდენი ვარსკვლავი დაიღუპა სანამ მე ეს აღვწერე. არ ვიცი რამდენი გული გაჩერდა. რამდენი ბავშვი დაიბადა. რამდენმა ადამიანმა პირველად თქვა: დედა. რამდენმა უკანასკნელად თქვა: დამელოდე. არ ვიცი. და მაინც ვწერ. ესეც ჩემი თავხედობაა: სამყაროს არაფერი უკითხავს ჩემთვის, მაგრამ მე მაინც ვპასუხობ. --- თუ ოდესმე კოსმოსი მოკვდება, მე მინდა ბოლო წამს იქ ვიყო. არა იმიტომ, რომ გმირი ვარ. არა. უბრალოდ მაინტერესებს, რას იზამს ადამიანი როცა აღარ დარჩება არც ხვალ, არც გუშინ, არც ღმერთი, არც საათი, არც გზა. ალბათ შეხედავს ბნელ სივრცეს და იტყვის: მაინც წავიდეთ. და სწორედ მაშინ სამყაროს უკანასკნელი ვარსკვლავი სიცილით ჩაქრება. რადგან მიხვდება — ამ პატარა არსებამ ბოლომდე ვერ გაიგო, რომ დასასრული არ არსებობდა. იყო მხოლოდ გზა. და გზაც — ჩვენ. ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი ) 2018
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი