შვიდი გრძნობის ქალაქი

მე მიქაელი ვარ.

ნახალოვკაში ვცხოვრობ, კიკვიძის პარკთან, იმ ადგილას, სადაც თბილისი საღამოს საკუთარ ძარღვებს გარეთ ყრის და მერე ვითომ არაფერი მომხდარა, ისე აგრძელებს ცხოვრებას.

ფანჯრიდან ვუყურებ ქალაქს.

ქალაქი კი ჩემკენ არ იყურება.

მას ამისთვის თვალები არ სჭირდება.

მე მაქვს.

შვიდი.

ექვსი ადამიანური და ერთი - ისეთი, რომლის სახელიც ჯერ არავის მოუგონია.

ამ მეშვიდე გრძნობით სულებს ვხედავ.

არა მოჩვენებებს.

სულებს.

მოჩვენება შეიძლება კედელზე მიეკრას, სულს კი კედელი აღარ სჭირდება - ის პირდაპირ შენს სინდისში ცხოვრობს.

ახლა, მაგალითად, ჩემი ფანჯრის წინ დგას ერთი ქალი.

სახე არ აქვს.

ან აქვს, მაგრამ იმდენად ბევრია, რომ ვეღარ ვარჩევ.

ერთ წამს მოხუცია, მეორე წამს ბავშვი, მერე ახალგაზრდა ქალი ხდება, რომელსაც თვალების ნაცვლად ორი პატარა, დაღლილი ქალაქი აქვს ჩასახლებული.

მისი პირი იხსნება.

იქიდან ჩიტი არ გამოდის.

იქიდან ხმა გამოდის.

- მიქაელ...

მე ფარდას ვხურავ.

- დღეს არა.

მე თავხედი პოეტი ვარ.

სულებსაც კი ვეუბნები, რომ დღეს არა.

---

ფსიქიატრი ქალი მყავს.

სახელს არ ვამბობ.

სახელებს ზედმეტი რეალობა მოაქვთ.

ის ჩემს წინ ზის, ფეხი ფეხზე აქვს გადადებული და ისეთი მშვიდი თვალებით მიყურებს, როგორიც მხოლოდ იმ ადამიანებს აქვთ, ვისაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ ადამიანის გონებას კარი აქვს და შეიძლება დაკეტო.

- რას ხედავ ახლა, მიქაელ?

მე ვიცინი.

- თქვენს უკან მდგომ კაცს.

ქალი არ ბრუნდება.

კარგია.

მეც არ ვუბიძგებ.

მის უკან კაცი დგას.

ძალიან მაღალია.

თავი ჭერზე აქვს მიბჯენილი.

სახე კი...

ღმერთო.

მის სახეზე ისეთი რამ ხდება, რასაც სახე არ უნდა აკეთებდეს.

შუბლი ეშვება.

ლოყები იხსნება.

თვალები ერთმანეთის ადგილებს ცვლიან.

კბილები კანის ქვეშ მოძრაობენ.

ის ჩემკენ იხრება და ჩურჩულებს:

- უთხარი.

- რა?

- რომ წყალი მახრჩობს.

მე ფსიქიატრს ვუყურებ.

- ამბობს, რომ წყალი ახრჩობს.

ქალი პირველად იცვლის გამომეტყველებას.

- ვინ?

მე მხრებს ვიჩეჩავ.

- ის, ვინც თქვენ უკან დგას.

ქალი ნელა ბრუნდება.

იქ აღარავინაა.

მე კი ვიცი, რომ ეს უფრო საშიშია.

რადგან ახლა ის ჩემ გვერდით დგას.

---

ყოფილი ფოტოგრაფი ვარ.

ყოფილი იმიტომ, რომ ერთხელ მივხვდი: კამერა იმაზე ნაკლებს ხედავს, ვიდრე ადამიანი.

ახლა ფოტოებს აღარ ვიღებ.

ვხატავ.

სიურეალიზმს.

ვხატავ ადამიანებს, რომლებსაც ჯერ არ დაუკარგავთ სხეული, მაგრამ უკვე დაკარგული აქვთ მისი პატრონი.

ვხატავ თბილისს, სადაც სახლების ფანჯრებიდან თვალები იზრდება.

ვხატავ მეტროს, რომლის გვირაბებში მატარებლების ნაცვლად გარდაცვლილი ბავშვების სიზმრები მოძრაობენ.

ვხატავ კიკვიძის პარკს ღამის სამ საათზე.

ხეები იქ ადამიანებს ჰგვანან.

ადამიანები - ხეებს.

ერთხელ ტილოზე საკუთარი თავი დავხატე.

ჩემი თავი ცარიელი იყო.

შიგნით კი პატარა თბილისი იდგა.

თბილისს პატარა თავი ჰქონდა.

იმ თავში მე ვიდექი.

იმ ჩემში ისევ თბილისი.

იმ თბილისშიც მე.

და ასე უსასრულოდ.

ნახატს " ქალაქი, რომელმაც საკუთარი თავი ვერ იპოვა " დავარქვი.

მერე ტილოდან ვიღაცამ დამიძახა.

მე არ მიპასუხია.

ახლა კი ვნანობ.

---

ღამეა.

ნახალოვკა ხმაურობს.

მანქანები ქუჩას რკინის ენებით ლოკავენ.

ფანჯრებიდან ტელევიზორების ცისფერი ავადმყოფობა გადმოდის.

ვიღაც სადარბაზოში ყვირის.

ვიღაც იცინის.

ვიღაც სიყვარულს ჰპირდება ადამიანს, რომელსაც ხვალ უკვე აღარ ეყვარება.

მე კი ისევ ვხედავ მათ.

ათეულებს.

ასეულებს.

სულები ქუჩაში დგანან.

ზოგს თავი ხელში უჭირავს.

ზოგს ხელები საერთოდ არ აქვს.

ერთს სახე ზურგზე აქვს.

ერთი ქალი საკუთარ ჩონჩხს მისდევს.

ერთი ბავშვი გამუდმებით დაბადების დღეს აღნიშნავს, მიუხედავად იმისა, რომ ცამეტი წელია მკვდარია.

მაგრამ ყველაზე საშინელები ისინი არიან, ვისაც ჩვეულებრივი სახეები აქვთ.

ისინი ჩუმად დგანან.

არ ყვირიან.

არ სისხლიანობენ.

არ ლპებიან.

უბრალოდ მიყურებენ.

და ყველა ერთსა და იმავეს მეუბნება:

მიქაელ, ჩვენ გვჭირდები.

მე კი ვერ ვეხმარები.

იმიტომ, რომ ძალიან ბევრნი არიან.

და მე მხოლოდ ერთი ვარ.

ერთი თავხედი პოეტი.

ერთი ყოფილი ფოტოგრაფი.

ერთი მხატვარი, რომელიც საკუთარ ტილოსაც კი ვერ ენდობა.

ერთი კაცი, რომელსაც მარტოობა უყვარს იმიტომ, რომ ცოცხალ ადამიანებთან ყოფნისას მკვდრები ეჭვიანობენ.

---

მეშვიდე გრძნობა დღეს პირველად მტკივა.

ეს არ არის ტკივილი სხეულში.

ეს არის ტკივილი სივრცეში.

ოთახი მტკივა.

კედლები მტკივა.

ჭერი მტკივა.

თბილისი მტკივა.

უცებ ვხვდები:

სულები დახმარებას არ მთხოვენ.

ისინი მეძახიან.

როგორც ადამიანები ეძახიან უკანასკნელ ადამიანს, რომელმაც ჯერ კიდევ იცის მათი ნამდვილი სახელი.

ფანჯარასთან მივდივარ.

კიკვიძის პარკში ყველა ნათურა ერთდროულად ქრება.

ქალაქი სუნთქვას წყვეტს.

და სიბნელიდან ერთი სახე ამოდის.

ჩემი სახე.

მაგრამ არა ისეთი, როგორიც სარკეში მაქვს.

ისეთი, როგორიც სიკვდილის შემდეგ მექნება.

ის მიყურებს.

იღიმება.

და მეუბნება:

- ბოლოს და ბოლოს, მიქაელ, საკუთარი სულიც დაინახე.

მე ფანჯარას ვაღებ.

ქარი შემოდის.

ქარს ხელები აქვს.

ხელებზე კი ათასობით პატარა პირია.

ყველა ერთდროულად ჩურჩულებს:

- დაგვეხმარე.

მე ვდგავარ.

არ გავრბივარ.

მე თავხედი პოეტი ვარ.

და თუ ჯოჯოხეთსაც საკუთარი ენა აქვს,

დღეს ღამით

მე მას ქართულად ველაპარაკები.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.