დაკავებული ხაზი

ცამ ფეხსაცმელი გაიხადა
და მიწაზე ფეხშიშველი დაბერდა.

იმ წამს მივხვდი —
სამყარო ზემოდან კი არ ინგრევა,
ქვემოდან ბერდება.

ქუჩაში მივდიოდი,
ჩემს ჩრდილს კი აღარ მოვყვებოდი.

ჩემი ჩრდილი ჩემზე ადრე მივიდა სიკვდილთან
და რიგი დაიკავა.

მე ჯერ კიდევ ცოცხალი ვიყავი,
მაგრამ რაღაცამ ჩემში
უკვე ნომერი აიღო.

ღმერთს კბილები სტკიოდა —
ამიტომ ღამე ასე ნელა იღეჭებოდა.

მთვარემ ქუჩის კუთხეში
სიგარეტი მოსთხოვა ჩემს ბავშვობას.

ბავშვობამ ჯიბეები მოიქექა,
მაგრამ არაფერი ჰქონდა
გარდა ერთი ძველი სიცილისა,
რომელიც არ მოუკიდებია.

საათმა თორმეტს ჩამოჰკრა
და დრო, შეშინებული ბავშვივით,
საწოლის ქვეშ შეძვრა.

არავინ გამოდევნებია.

ალბათ ყველას ეშინოდა,
რომ დრო რომ გამოეყვანათ,
საკუთარ თავსაც იპოვიდნენ იქ.

წვიმა სახურავებს კერავდა,
მაგრამ ცა მაინც ყველა მხრიდან ჟონავდა.

ღამე სახლში შემოდიოდა
როგორც ცუდი ამბავი,
რომელსაც კარზე დაკაკუნება
აღარ სჭირდებოდა.

ქუჩამ ფეხები მოიკვნიტა
და დილამდე არსად წასულა.

მე კი მივდიოდი.

არ ვიცი სად.

ალბათ იმ ადგილას,
სადაც ადამიანი საკუთარ სახელს
პირველად ვეღარ ცნობს.

ჩემი სიჩუმე ისეთი ხმაურიანი იყო,
მეზობელმა კედელს ყური მიადო
და დაბერდა.

მეორე დღეს კედელზე
მისი ახალგაზრდობა ეკიდა.

არავის აუღია.

ღმერთმა ერთხელ დამირეკა.

არ ავიღე.

მას შემდეგ სამყაროს
დაკავებული ხაზი აქვს.

ვურეკავ ხოლმე,
მაგრამ მხოლოდ საკუთარი გულის
დაკავებულ სიგნალს ვისმენ.

ქუჩის ლამპიონები
ჩამომხრჩვალ ვარსკვლავებს ჰგვანან,
რომლებსაც ჯერ კიდევ ხელფასი ერიცხებათ.

ყოველ ღამე
ისინი ანათებენ იმ ხელფასით,
რომელიც ცამ საკუთარ სიკვდილს
გადაუხადა.

ზღვამ დღეს იმდენი იტირა,
რომ გემებმა ერთმანეთი
დედებად იშვილეს.

მე ნაპირზე ვიდექი
და ვფიქრობდი:

იქნებ დედა სწორედ ის არის,
ვინც შენს ჩაძირვას უყურებს
და მაინც გეძახის
შენი სახელით.

ქარმა ხეს ისეთი რამ უთხრა,
რომ მთელი ტყე ფოთლებად დაიფიცა.

არცერთმა ფოთოლმა
არ იცოდა ფიცი რისთვის იყო.

მაგრამ შემოდგომა
ყოველთვის ასრულებს იმას,
რასაც გაზაფხულზე
დაუფიქრებლად დაგპირდება.

მე იმდენად მარტო ვიყავი,
რომ ჩემმა ექომ
სხვა ოთახში გადასვლა გადაწყვიტა.

მასაც სჭირდებოდა
საკუთარი კედლები.

ჩემი გული ხანდახან
ისე ჩუმდება,
რომ სისხლიც ფეხის წვერებზე დადის.

მაშინ საკუთარ თავს ვუსმენ
როგორც ცარიელ სახლს,
რომელშიც ვიღაც ჯერ კიდევ ცხოვრობს
და არ იცის,
რომ სახლი უკვე დიდი ხანია
მისგან წავიდა.

ჩემი სიკვდილი ჯერ არ დაბადებულა,
მაგრამ უკვე მგავს.

მის სახეზე ჩემი ნაოჭებია.

მის ჯიბეში ჩემი გასაღებებია.

და ყველაზე საშინელი ის არის,
რომ როცა ერთხელ შევხვდებით,
ალბათ ერთმანეთს
აღარაფერი გვექნება სათქმელი.

წვიმამ ქუჩაზე
ჩემი სახელი დაწერა
და პირველივე მანქანამ გადაუარა.

სახელი დარჩა ასფალტზე
როგორც პატარა დამნაშავე,
რომელსაც არც სასამართლო სჭირდება
და არც ადვოკატი.

მზე ყოველდღე კვდება
ისე პროფესიონალურად,
რომ საღამოს მაინც ტაშს ვუკრავთ.

იქნებ ეს არის ცხოვრება:

ყოველდღე რაღაც კვდება,
ჩვენ კი ვსწავლობთ ტაშის დაკვრას,
რათა საკუთარი სიკვდილის ხმა
არ გავიგონოთ.

მერე ისევ ცას ავხედე.

ცას ფეხსაცმელი აღარ ეცვა.

მიწაზე იდგა.

ფეხშიშველი.

დაბერებული.

და მე ღმერთს შევხედე.

მან თვალები დახარა.

არაფერი უთქვამს.

არც მე.

იმ წამს მივხვდი —

შეიძლება მთელი ჩვენი ცხოვრება
ეს ერთი დაუმთავრებელი ზარია,

შეიძლება ღმერთი რეკავს,
ადამიანი არ იღებს,

ადამიანი რეკავს,
სამყარო არ პასუხობს,

ხოლო სადღაც შუაში
დრო საწოლის ქვეშ ზის
და სუნთქვას იკავებს.

მე კი ისევ აქ ვარ.

ფეხშიშველი ცის ქვეშ,

ჩემი ჩრდილი სიკვდილის რიგშია,

ჩემი ბავშვობა მთვარეს სიგარეტს აწვდის,

ჩემი სახელი მანქანების ქვეშ იშლება,

ჩემი ექო სხვა ოთახში ცხოვრობს,

ჩემი სიკვდილი ჯერ არ დაბადებულა,

ღმერთის ხაზი კი დაკავებულია.

და მაინც —

თუ ოდესმე
იმ ხაზის მეორე ბოლოში
ვიღაც აიღებს,

მე მხოლოდ ერთ რამეს ვეტყვი:

მე მოვედი.

არა იმიტომ,
რომ სიცოცხლე გავიგე,

არამედ იმიტომ,

რომ სიკვდილამდე
ერთხელ მაინც

მინდოდა ადამიანს
ადამიანისთვის დაერეკა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021