ძაღლსული

თვითირონია არის ასული,
მე კი მისი უკანონო მამა —
დავდივარ ქალაქში,
როგორც ღმერთისგან გამოპარული
იაფფასიანი რეკლამა.

ჯიბეში — სამი მონეტა,
თავში — მილიარდი გეგმა,
გულში — ისეთი ამბავია,
პოლიციასაც კი ეშინია
საქმის აღძვრის.

მე არ ვარ ცუდი კაცი —
უბრალოდ კარგი კაცობა
ძალიან ძვირი დამიჯდა.

ამიტომ ვიყიდე
სინდისი განვადებით,
თვეში ოცდაცამეტი ლარი
და სამი ღამე უძილობა.

ძაღლსული ვარ —
ვყეფ ღმერთისკენ,
როცა ღმერთი არ მისმენს,
და როცა მისმენს —
ვიმალები.

ჩემს ქალაქს
ყველა კუთხეში აქვს სარკე.

იქ იდგა კაცი,
რომელსაც ბავშვობაში
სჯეროდა სასწაულების,

ახლა კი
სასწაულს ეძახის
ხელფასის ჩარიცხვას.

ჰა!

მე კი ვწერ ლექსებს.

ესეც პროფესიაა,
როგორც ქურდობა,
უბრალოდ ნაკლები შემოსავალი აქვს
და მეტი მოწმე.

ჩემი მუზა
ღამით მოდის,
კარზე არ აკაკუნებს —
იცის, რომ მაინც ღიაა.

შემოდის,
მპარავს სიგარეტს,
ჯდება ფანჯარასთან
და მეუბნება:

— გენიოსო,
დღესაც არაფერი გამოგივა.

მე ვპასუხობ:

— მადლობა,
შენც კარგად ბრძანდებოდე.

და ასე ვქმნით
მსოფლიო ლიტერატურას.

ძაღლსული.

ნახევრად ადამიანი,
ნახევრად ქუჩის ლამპიონი,
რომელიც დილით
თავის თავსაც ვერ ანათებს.

თუ მკითხავ,
რისი მეშინია —

არაფრის.

მხოლოდ იმ დღის,
როცა საკუთარ თავს
სერიოზულად მივიღებ.

იმ დღეს
ალბათ პიჯაკს ჩავიცვამ,
ჰალსტუხს გავიკეთებ,
სარკეს შევხედავ
და ვიტყვი:

ბატონო მწერალო.

და სარკიდან
ჩემი ბავშვობის ძაღლი
აყეფდება:

შეეშვი, შე ჩემისთანა,
ლექსი დაწერე.

ამიტომაც ვწერ.

სანამ ჯერ კიდევ შემიძლია
საკუთარ თავზე სიცილი.

სანამ ჩემი სული
კბილებს აჩენს
და სინდისი
კუდს აქიცინებს.

სანამ ღმერთიც
ზემოდან მიყურებს
და ალბათ ფიქრობს:

ეს ვინ გავუშვი დედამიწაზე?

მე კი ვუყურებ ცას
და ვეუბნები:

— შენ გამიშვი, ძმაო.
ახლა უკან აღარ მიმიღო.

ძაღლსული ვარ.

მაგრამ მაინც —

თუ ღამე
ვინმეს მარტო ნახავ,
უთხარი:

აქ გავიარე.

არ მოვიპარე არაფერი.

მხოლოდ ერთი მოწყენილი ვარსკვლავი
ჩავიდე ჯიბეში

და დილამდე
ვიფიქრე,

რომ ოდესმე
ადამიანად ქცევა

შეიძლება იყოს
ყველაზე დიდი —

ხულიგნობა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021