ღმერთის სარეველა


ადამიანი სარეველაა,
მიწის სხეულში ხმად ამოსული,
რომელიც უნდა ამოიძირკვოს!

და მე ვიცინი,
რადგან ცასაც აქვს ფესვები
და ღმერთსაც ეშინია
მებაღის.

ღამე თავში მიხურდება.
ვიღაც ყვირის:

ამოიძირკვე!

მე კი უფრო ღრმად ვიზრდები
ძარღვებში,
ბეტონში,
შენს წმინდა ეჭვებში.

დედამიწა ნერვიული ხელით
მთელ კაცობრიობას თიბავს.

მე უკანასკნელი სარეველა ვარ.

ხვალ,
როცა ღმერთი მოვა სათიბით,
მე ვეტყვი:

— ბატონო,
ჯერ თქვენ ამოიძირკვეთ.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი