ნალექის ორაკული
ყავაში ჩავიხედე - ღმერთი იჯდა თავდაყირა, როგორც ქუჩის ნათურა, რომელსაც საკუთარი სიკვდილი დაავიწყდა. ნალექმა მითხრა: დღეს არ მოკვდები, ჯერ სამყარო უნდა შეაწუხო. ფინჯნის ძირში ხვალემ დამცინა: ბიჭო შენ ჯერ აქ ხარ? ვკითხე: როდის მოვკვდები? - სიგარეტის ნამწვმა მიპასუხა: ჯერ ბოლომდე უნდა დაიწვა. სიგარეტს მოვუკიდე, კვამლს ყელში ხელი ჩავავლე, საფერფლეში ჩავახრჩე ჩემი გუშინდელი ღმერთი. შოკოლადი კბილებში გავტეხე, ენაზე დნებოდა - ტკბილი, შავი, დანაშაულივით. კვამლში ქრისტეს სახე დავინახე - მე ვიცინოდი. რადგან მივხვდი: სიკვდილი წინასწარმეტყველება კი არაა - ის უბრალოდ ბოლო ნალექია ფინჯნის ძირში, საიდანაც ვერავინ სვამს. ჩემი სიგიჟე ჯერ კიდევ ეწევა. ჯერ ჩემი სიგიჟე უნდა დამთავრდეს, რომ სიკვდილმა სამსახური დაიწყოს. ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი ) 2024
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)