ქვის კუჭში მბრუნავი მზე

ნილოსი შავად მიათრევდა
დამხრჩვალ ღმერთებს ქვიშისკენ,
და სფინქსი — ნახევრად მხეცი, ნახევრად კითხვა —
ათას წელს მიყურებდა თვალებში.

მე ვკითხე:
რა რჩება კაცისგან, როცა სახელსაც მარხავენ?
მან პირი არ გააღო —
ქვიშა შემომაყარა
და ჩემს თავში პირამიდა აშენდა.

ხეპრი სადღაც
ქვის კუჭში ატრიალებდა მზეს —
სკარაბეივით შეშლილს,
რომელიც ყოველ დილას
ღამის მკვდარ ძვლებს აგორებდა
და ცას თავიდან აჩენდა.

უდაბნომ
უცებ გადმოაბრუნა საათი,
და ქვიშის ქვეშ
მზემ იკივლა.

ფარაონები დაიმარხნენ.
ღმერთებმა სახელები დაკარგეს.
პირამიდებმა ცას ჩაარჭეს საკუთარი სიჩუმე.

მე კი —

ერთი შეშლილი კაცი,

ნილოსის ნაპირზე ვიდექი
და ორივე ხელით
მზეს ვიჭერდი,

რადგან მივხვდი:

სიკვდილი შეიძლება სამუდამო იყოს,
მაგრამ მზე —
არასოდეს თანხმდება
დამარხვაზე.

და სფინქსმა ბოლოს
პირი გააღო —

იქიდან მთელი ეგვიპტე ამოვარდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026