უსახელო

ქალაქი სისხლს არ კარგავს.

ინახავს.

ქვაფენილში, ლიფტის კბილებში,
აფთიაქის თეთრ შუქში,
შეყვარებულის კბილებს შორის.

მე კი მივდივარ.

ჯიბეში სამი მონეტა, ერთი დამწვარი ღმერთი და შენი სახელი.

ყოველ ღამე კედელს ვესვრი.

არ ტყდება.

სახელები ჯიუტი ნივთებია.

ადამიანი უფრო ადვილად ტყდება.

მე ვიცი.

ოთხჯერ გავტყდი.

პირველად სიყვარულზე.

მეორედ — შიმშილზე.

მესამედ — სიმართლეზე.

მეოთხედ სარკეში ჩავიხედე.

სარკემ თვალები დახარა.

აი, აქ დაიწყო ყველაფერი.

იქიდან მოყოლებული ჩემს სახეს აღარ ვენდობი.

დილით სახეს ვიღებ,
ღამით ვაბარებ,
შუადღეს კი ქუჩაში
სხვისი სახელით დავდივარ.

ხანდახან პოლიციელიც ვარ,
ხანდახან მკვლელიც,
ხანდახან ის ბიჭი,
რომელიც დედას ჰპირდება,
რომ მალე დაბრუნდება.

არავინ ბრუნდება.

ეს ქალაქმა იცის.

ამიტომ აშენებს კარებს
შიგნიდან ჩაკეტილს.

ამიტომ ზამთარში
ხეები საკუთარ ჩონჩხს ატარებენ
როგორც ღირსების ორდენს.

მე კი ხეებს ვეუბნები:

გეყოფათ.

არავინ მოგცემთ მედალს
იმისთვის,
რომ მოკვდით ლამაზად.

მოკვდით მახინჯად.

მოკვდით ხმაურით.

მოატყუეთ გაზაფხული.

დაუტოვეთ ფესვებს
ერთი უკანასკნელი გინება.

და როცა მიწა გაგიხსნით პირს —
არ შეხვიდეთ.

იქაც იგივე ღმერთი ზის.

უბრალოდ
უფრო ბნელ ოთახში.

მე ერთხელ სიკვდილს
სკამი მივაწოდე.

დაჯდა.

მერე მკითხა:

გეშინია?

ვუთხარი:

არა.

მომატყუე,
თქვა.

მაშინ მეც გავბრაზდი:

შენც ხომ იცი,
რომ ყველა სიმართლე
საკუთარი სისხლით იწერება.

სიკვდილმა თავი დამიქნია.

ჩვენი საუბარი დასრულდა.

მას მერე
ერთმანეთს აღარ ვესალმებით.

ეს არის ზრდილობა.

სიყვარულიც ასეთი იყო.

მოვიდა,
ფეხსაცმელი გაიხადა,
ჩემს საწოლზე დაჯდა
და მითხრა:

მე შენთან დიდხანს ვერ დავრჩები.

მე ვუთხარი:

არც მე ვარ სასტუმრო.

და ორივემ ვიცინეთ.

რა იდიოტები ვიყავით.

რა ლამაზად ვკვდებოდით.

ახლა აღარავინ კვდება ლამაზად.

ახლა ხალხი ონლაინ კვდება,
შეტყობინებაში,
ბანკის ვალში,
სამსახურის შესვენებაზე,
მეზობლის კედლის მიღმა,
საკუთარი ტელეფონის ლურჯ შუქში.

და მაინც
ყოველ დილით
მზე ამოდის.

ეს მისი ყველაზე სასტიკი ირონიაა.

მე მას ვუყურებ
და ვეუბნები:

არ ამოხვიდე.

არავის სჭირდები.

მზე არ მისმენს.

რა თავხედია.

ამიტომაც მიყვარს.

მე ჯერ კიდევ ვწერ.

არა იმიტომ,
რომ რაღაც მაქვს სათქმელი.

პირიქით.

იმიტომ,
რომ შიგნით ისეთი სიჩუმეა,
რომ მისი ატანა
უკვე დანაშაული გახდა.

ვწერ,
რომ კედელმა გაიგოს.

ვწერ,
რომ სისხლმა არ დაივიწყოს
თავისი წარმომავლობა.

ვწერ,
რომ სიტყვა
სიტყვად აღარ დარჩეს.

მინდა,
ერთ დღეს
ერთი წინადადება დავწერო
და მთელი ოთახი
მისგან გაიხსნას.

არა კარი.

არა ფანჯარა.

ოთახი.

მთელი ოთახი.

და იქ, მეორე მხარეს,
არაფერი დამხვდეს.

არც ღმერთი.

არც სიკვდილი.

არც სიყვარული.

არც მე.

მხოლოდ თეთრი.

თეთრი, როგორც ცრუ უდანაშაულობა.
შევალ ტალახიანი ჩექმებით.

კარს მივაჯახუნებ.

ვიღაც იყვირებს:
წესიერად მოიქეცი!

გავიცინებ.

წესიერება მკვდრების საყვარელი სათამაშოა.

მე კი ცოცხალი ვარ.

ჯერ.

ჯიბიდან ჩემს სახელს ამოვიღებ.

ძველი, დამპალი, სხვისი ხელით დაწერილი.

იატაკზე დავაგდებ.

გადავაბიჯებ.

სისხლი მოჰყვება.

კედელზე მივაწებებ ახალ სიტყვას:
არ მიცნობთ.

მეორე სიტყვას:
ვერც მიცნობდით.

მესამეს აღარ დავწერ.

სისხლით ერთ დიდ ხაზს გავავლებ მთელ თეთრ ოთახზე.

ღმერთიდან სიკვდილამდე.

სიყვარულიდან ჩემამდე.

ყველაფერს გადავუსვამ.

ყველა წმინდა სისულელეს.

თუ ღმერთი აქ არის — დამალოს სახე.

თუ სიკვდილი აქ არის — დაელოდოს რიგს.

თუ სიყვარული აქ არის — ფეხსაცმელი გაიხადოს.

მე დღეს სტუმარი არ ვარ.

მე ის კაცი ვარ, რომელმაც საკუთარ კარზე საკუთარი სახელი მოხსნა და საკეტიც თან წაიღო.

სისხლი ისევ წვეთავს.

და თეთრი იატაკი ნელ-ნელა წითლდება.

მე ვუყურებ და ვეუბნები:

აი, ახლა მაინც ნუ დამარქმევთ.
რადგან სახელი აღარ მაქვს.

აქ არაფერია.

და კარს ისე მივაჯახუნებ, რომ იმ ღამეს სიკვდილსაც გაუჭირდება დაძინება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026