უხეში ხელების სიბრძნე

ერთ გლეხში უფრო მეტი სიბრძნეა
ვიდრე ათას გამოყლევებულ მწიგნობარში.

იმიტომ, რომ გლეხმა მიწას ხელი დაადო
და მიხვდა იმას, რასაც წიგნში ვერ იპოვი:

პური სიტყვებით არ ცხვება.

მას დილა ყინულივით კბენს,
მზე კისერზე ადგას,
ფრჩხილებში მიწა აქვს,
ხელებზე ბზარები —
და მაინც იცის,
რომ ხვალისთვის დღესვე უნდა დათესო.

მწიგნობარი ცხოვრებას ხსნის.
გლეხი — ცხოვრობს.

ერთი წერს სიკეთეზე,
მეორე მეზობლის ქვრივს შეშას მიუტანს
და ხმასაც არ ამოიღებს.

ერთი ღმერთზე ათას გვერდს წერს,
მეორე წვიმის წინ პურს გადადებს უცხოსთვის.

აი, აქ წყდება მთელი თქვენი სიბრძნე.

როცა შიმშილი მოვა,
ციტატებს არ შეჭამთ.

როცა ზამთარი კარს შემოგიმტვრევთ,
დიპლომებს ვერ შეუკეთებთ ღუმელს.

გლეხმა ეს დიდი ხნის წინ იცოდა.

ამიტომ დგას მიწაზე.

ფეხქვეშ მიწა აქვს,
თავზე ცა,
შუაში — მთელი თავისი მოკლე სიცოცხლე.

და მაინც თესავს.

ეს არის მისი ფილოსოფია:

დავიღუპები —
მაგრამ ჯერ ხორბალს დავთესავ.

რადგან ნამდვილი სიბრძნე
ის არ არის, რამდენი რამ იცი.

ნამდვილი სიბრძნეა —
რამდენი რამ შეგიძლია გააკეთო
სხვისი სიცოცხლისთვის
ისე, რომ არავინ დაგიწეროს ამის შესახებ.

გლეხს წიგნი შეიძლება არ ჰქონდეს.

მაგრამ გაზაფხულს კითხულობს.

წვიმას.

მიწას.

შვილის თვალებს.

და ეს ოთხი წიგნი
ათას ბიბლიოთეკაზე ძველია.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021