ლურჯი ავტობუსი

დილაა.

თბილისი ჯერ კიდევ პირში იდებს კბილებს,
მაგრამ უკვე აგინებს.

გაჩერებაზე ასი კაცია
და ყველას ჰგონია,
რომ სწორედ მისთვის მოვიდა ავტობუსი.

მოდის.

ლურჯი, დაღლილი,
დიდი რკინის თევზი,
რომელმაც ადამიანების
გადაყლაპვა
დიდი ხნის წინ ისწავლა.

კარები იღება.

იწყება ომი.

არა დიდი ომი.

თბილისური.

— ჩაიწიე, ძმაო!

— სად ჩავიწიო?!

— წინ წადი!

— სად წავიდე, ფანჯარაში?!

უკნიდან ვიღაცის იდაყვი
ჩემს ნეკნებს არჩევნებს უტარებს.

ვერავინ იგებს.

მე ხმას ვაძლევ ტკივილს.

ერთი ქალი ჩანთას მკერდზე იკრავს,
თითქოს შიგნით ბოლო პური კი არა,
მთელი თავისი ცხოვრება უდევს.

მოხუცი კაცის ხელი
ზედა მილს ჩაჭიდებია.

ისე უჭირავს,
როგორც ადამიანს უჭირავს ბოლო იმედი,
როცა ღმერთიც კი
მეტროსავით იგვიანებს.

კუთხეში ბიჭი დგას.

ყურსასმენებით.

იქნებ მუსიკას უსმენს.

იქნებ საკუთარ ცხოვრებას
ახშობს.

ჩვენს ავტობუსში კი
ბავშვი ტირის,
ქალი ჩუმად ლანძღავს ქმარს,
კაცი ბანკს,
ბანკირი — კაცს,
მძღოლი — ყველას.

ეროვნული ორკესტრი.

ბილეთი.

ბარათი.

გადახდა.

დასაჯდომი ადგილი —
ფილოსოფიური ცნება.

ვიღაც ზის.

ვიღაც დგას.

ვიღაც ნახევრად ზის.

ვიღაც ნახევრად ცხოვრობს.

და უცებ ვფიქრობ:

რამდენი ადამიანი ეტევა
ერთ ავტობუსში?

არასწორი კითხვაა.

აქ ადამიანები არ ეტევიან.

აქ სხეულები ეტევა.

დანარჩენი
გაჩერებებზე ჩამოდის.

ვაკე.

საბურთალო.

დიდუბე.

თბილისი მიდის.

თბილისი არ მიდის.

თბილისი
საცობს იცვლის.

ფანჯრიდან ქალაქს ვუყურებ.

კორპუსები ერთმანეთზე არიან მიყუდებული,
როგორც ღარიბი ნათესავები დაკრძალვაზე.

აივნებზე გაშრობილი სარეცხი
ქალაქის თეთრი დროშებია.

არავინ ნებდება.

უბრალოდ ყველას
სუფთა მაისური უნდა.

შუქნიშანზე მანქანები დგანან:

ძვირი.

ძველი.

ტაქსი.

მიკროავტობუსი.

და ჩვენ —
ყველაზე დიდი დაპირება თბილისის:

ცოტა კიდევ
და მივალთ.

სალონში სუნია.

ყავის.

სუნამოს.

წვიმის.

დაღლილობის.

იღლიის.

ვიღაცის დილით შეჭმული ხაჭაპურის.

ვიღაცის მთელი ცხოვრების.

და მერე
ყველას სახე ერთმანეთში ირევა.

ეს უკვე ხალხი აღარ არის.

ეს არის ერთი დიდი,
დაღლილი სახე
ასობით თვალით.

ერთი ქალი ტელეფონში წერს:

მოვდივარ.

მე ვიცნობ ამ სიტყვას.

თბილისში „მოვდივარ“ ნიშნავს:

არ ვიცი როდის.

არ ვიცი როგორ.

მაგრამ ჯერ
არ გავჩერებულვარ.

ავტობუსი მუხრუჭს აჭერს.

ყველანი წინ მივდივართ.

ერთი წამით
ყველანი ერთმანეთისკენ ვართ.

უცნაური რელიგიაა:

მუხრუჭი —

და უცებ
ადამიანს ადამიანი სჭირდება.

ვიღაცას ვიჭერ.

ვიღაც მე მიჭერს.

არც სახელი ვიცი.

არც გვარი.

არც ისტორია.

მაგრამ მისი ხელი
ჩემს ხელზეა.

და ეს, ალბათ,
ყველაზე მოკლე მეგობრობაა დედამიწაზე.

შემდეგ ავტობუსი მიდის.

ვშორდებით.

ის თავის გაჩერებაზე ჩადის.

მე — ჩემსაზე.

სიყვარულიც ასე უნდა იყოს,
ალბათ:

ორი უცხო ადამიანი
ერთსა და იმავე მუხრუჭზე
ერთმანეთს გადაურჩეს
და მერე
საკუთარ გზაზე წავიდეს.

მძღოლი ისევ აჭერს გაზს.

თბილისი უკან გარბის.

წინ — საცობია.

ყოველთვის საცობია.

მაგრამ ხალხი მაინც მიდის.

ბარათს ვადებთ.

კარს ვაღებთ.

ვდგებით.

ვიცვამთ.

მივდივართ.

ხვალაც იგივე.

სხვა ავტობუსი.

სხვა იდაყვი.

სხვა დაღლილი სახე.

და ისევ ვეტენებით შიგნით.

დიდი იმედი არ სჭირდება.

ორი სანტიმეტრი ჰაერიც ჰყოფნის.

სხვის იდაყვსა
და საკუთარ სიღარიბეს შორის.

სუნთქვისთვის ორ სანტიმეტრ ჰაერს პოულობს.

მერე გვერდზე იწევა
და ამბობს:

— წინ წადი, ძმაო.

წინ წადი.

თორემ უკან
უკვე ძალიან ბევრი ადამიანი დგას.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026