არ მინდა ვიყო ღმერთი

არ მინდა ვიყო ღმერთი.

ღმერთმა ყველაფერი იცის. ამიტომაც არაფერი უკვირს.

ღმერთი მარტოა —
იმდენად მარტო,
რომ საკუთარი ჩრდილიც კი
მის წინაშე მუხლებზე დგას.

მე კი მინდა
ვცდებოდე.

არ მინდა მქონდეს პასუხი.

პასუხი — ეს ლურსმანია, რომლითაც ადამიანი საკუთარ კუბოს კედელზე აკრავს.

მე კითხვა მინდა.

ისეთი კითხვა, რომელიც პირში ჩადებულ დანას ჰგავს.

მინდა, ცოდვამ სისხლი გამითბოს,
სიმართლემ — გამჭრას,
და ყოველ დილით
ჩემი გუშინდელი თავი
მკვდარი დამხვდეს კართან.

მინდა დავიყვირო:

არა!

არა სინათლეს, თუ იგი ბრმას ვერ ხედავს.

არა სიბნელეს, თუ იგი თვალებს მხოლოდ იმისთვის ჭამს, რომ შიგნით ვერაფერი დაინახოს.

არა ღმერთს, თუ ღმერთობა ნიშნავს არასოდეს გეშინოდეს.

მე მინდა მეშინოდეს.

მინდა მიკანკალებდეს ხელი სამყაროს კიდეზე.

მინდა იქ ვიდგე, სადაც ბოლო წერტილი საკუთარ თავს კლავს.

ვინ თქვა,
რომ სინათლე თეთრია?

იქნებ სიბნელემ ერთხელ მოიწყინა და ნათურა გამოიგონა.

მე კი შუაში ვდგავარ —

ნახევრად ადამიანი, ნახევრად შეცდომა, ნახევრად ის, რაც ვერასოდეს გავხდი.

სამი ნახევარი.

დადაისტური მათემატიკა.

სრული სიმართლე: 3 × ½ = ჩემი თავი.

და მაინც ვცხოვრობ.

რატომ?

არ ვიცი.

ეს ყველაზე სუფთა პასუხია, რაც ოდესმე მითქვამს.

ვინ თქვა,
რომ სიკვდილი დასასრულია?

იქნებ სიკვდილი
სიცოცხლის უკანასკნელი ტყუილია,
რომელსაც ადამიანი
ღმერთის სახელით იმეორებს,
რადგან უსასრულობის ეშინია.

სწორი?
არასწორი?

ორი დანაა ერთ მაგიდაზე —
ერთი ხელში მიჭირავს,
მეორეთი კი
საკუთარ გულს ვჭრი.

ზღვარი?

ზღვარი მხოლოდ
შეშინებული ადამიანის ხაზია.

უსაზღვროება?

იგივე ხაზი, უბრალოდ უფრო გრძელი ტყუილით.

წერტილი?

სამყაროს უკანასკნელი კბილი.

იქ არც ღმერთია.

არც ეშმაკი.

მე კი ვდგავარ
ამ წერტილის შემდეგ.

არა როგორც ღმერთი.

როგორც ადამიანი,
რომელმაც გაიგო:

უკვდავებაც უნდა მოკვდეს,
თუ ოდესმე
თავისუფლება უნდა დაიბადოს.

ამიტომ—

არ მინდა ვიყო ღმერთი.

მინდა ვიყო
ის უკანასკნელი გიჟი,
რომელიც ღმერთს თვალებში შეხედავს
და ეტყვის:

თუ შენ ხარ პასუხი —
მე კითხვად ვრჩები.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026