თვითშექმნის მანიფესტი

თუ ადამიანიც შექმნილია რაღაც უფრო დიდის მიერ,
მისი შექმნილობა არ ნიშნავს,
რომ მისი მომავალი უკვე დაწერილია.

ადამიანი არ ირჩევს დაბადებას.

არ ირჩევს პირველ სხეულს,
რომელშიც პირველად შეეშინდება.

არ ირჩევს მშობლებს.

არ ირჩევს საუკუნეს,
რომელშიც მისი გული პირველად გაიღვიძებს.

არ ირჩევს იმ ენას,
რომლითაც პირველად დაუძახებს დედას.

მაგრამ ერთ დღეს,
სადღაც საკუთარ თავში,
ადამიანი ჩერდება
და ამბობს:

ახლა მე თვითონ უნდა გავარკვიო,
ვინ ვარ.

ეს არის ადამიანის მეორე დაბადება.

პირველი დაბადება სხეულს გაძლევს.

მეორე — მიმართულებას.

პირველზე ხელი არ მიგიწვდება.

მეორეს შენ წერ.

შექმნილი საგანი შეიძლება მთელი ცხოვრება დარჩეს ისეთი,
როგორადაც შექმნეს.

მაგრამ არსება, რომელიც საკუთარ არსებობას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს,
უკვე აღარ არის მხოლოდ შექმნილი.

ის იწყებს თვითშექმნას.

იქ, სადაც შემქმნელის ხელი მთავრდება,
შეიძლება არსების პირველი საკუთარი ხელწერა იწყებოდეს.

მე არ ვარ მხოლოდ ის,
რაც ჩემგან შექმნეს.

ეს წინადადება შეიძლება ადამიანის ყველაზე ჩუმი აჯანყება იყოს.

რადგან ადამიანი საკუთარ თავს პირველად მაშინ არ პოულობს,
როცა ამბობს:

აი, ვინ ვარ.

არამედ მაშინ, როცა ამბობს:

შეიძლება ჯერ არ ვიყო ის, ვინც უნდა გავხდე.

ადამიანი სიცოცხლის განმავლობაში ორჯერ იბადება.

პირველად — როცა სამყაროში აგდებენ.

მეორედ — როცა საკუთარ თავს უკან იბრუნებს.

პირველი დაბადება შემთხვევაა.

მეორე — არჩევანი.

და არჩევანს ფასი აქვს.

რადგან თავისუფლება მხოლოდ კარის გაღება არ არის.

თავისუფლება ისიცაა,
რომ გაღებული კარის შემდეგ
უკან მიიხედავ
და იტყვი:

ახლა რაც მოხდება,
ჩემს სახელსაც ატარებს.

თუ მე ვამბობ:

მე თავისუფალი ვარ,

მაშინ უნდა შემეძლოს ვთქვა:

ჩემი არჩევანის ჩრდილიც ჩემია.

თავისუფლება პასუხისმგებლობის გარეშე
ცარიელი სივრცეა,
სადაც ყველაფერი შეიძლება მოხდეს
და არაფერს აქვს ჩემი სახელი.

ხოლო პასუხისმგებლობა თავისუფლების გარეშე
არის ცხოვრება სხვისი ხელმოწერით.

შეიძლება ადამიანი თავისუფალი მაშინ ხდება,
როცა პირველად ამჩნევს
რომელ კედლებს ეძახდა მთელი ცხოვრება მე - ს.

საზოგადოება ამბობს:

ასეთი უნდა იყო.

ოჯახი ამბობს:

ასეთი გაგზარდეთ.

წარსული ამბობს:

ასეთი იყავი.

შიში ამბობს:

ასეთი დარჩი.

და რაღაც ძალიან პატარა,
მაგრამ ჯიუტი,
შიგნით პასუხობს:

ვნახოთ.

ეს „ვნახოთ“
შეიძლება ადამიანის ყველაზე დაუმთავრებელი სიტყვა იყოს.

მასში არც აჯანყებაა ბოლომდე
და არც მორჩილება.

მასში მომავლისთვის დატოვებული კარია.

მე ჯერ არ ვიცი, ვინ ვარ.

ამიტომ არ მაქვს უფლება
საკუთარი თავი დასრულებულად გამოვაცხადო.

ადამიანი არ არის დასრულებული არსება.

ადამიანი არის არსება,
რომელიც საკუთარ თავზე მუშაობს
სანამ საკუთარი თავი მის ხელში
საბოლოო ფორმას არ დაკარგავს.

იქნებ სიცოცხლე სწორედ ეს არის:

არა ყოფნა.

გახდომა.

არსებობდე — ნიშნავს იყო.

იცხოვრო — ნიშნავს გახდე.

მაგრამ გახდომას კიდევ ერთი საიდუმლო აქვს:

როცა ხდები ის,
ვინც გინდოდა ყოფილიყავი,
შენ უკვე სხვა ხარ,
ვისაც ახალი საკუთარი თავი სჭირდება.

ამიტომ ადამიანი საკუთარ თავს ვერ დაასრულებს.

ის საკუთარ თავს აგრძელებს.

ერთი სიცოცხლე — მეორეში.

ერთი შეცდომა — სხვა არჩევანში.

ერთი სიკვდილი — იმ ადამიანებში,
რომლებშიც შენი ცხოვრება გაგრძელდება.

და ამიტომ:

მე ვარ ის, ვინც ვიყავი.

მე ვარ ის, ვინც ახლა ვარ.

მაგრამ ყველაზე მეტად
მე ვარ ის,
ვინც ჯერ არ გავმხდარვარ.

იქ,
სადაც ჯერ არ არსებობს ჩემი სახელი,
იწყება ჩემი თავისუფლება.

იქ,
სადაც ჯერ არ ვიცი, ვინ ვიქნები,
იწყება ჩემი ცხოვრება.

და თუ ოდესმე მკითხავენ:

ვინ შექმენი შენ?

მე შეიძლება ვუპასუხო:

თავიდან — სხვებმა.
შემდეგ — ცხოვრებამ.
დანარჩენი ჯერ არ დამიმთავრებია.

ცხოვრება სასიამოვნო გაბრუებაა.

ერთი რამ ნამდვილად ვიცი,
არ მინდა ვიყო ღმერთივით უკვდავი.

მინდა მოვკვდე განცალკევებულ სხეულში.

არა იმიტომ, რომ სიცოცხლე არ მიყვარს.

არამედ იმიტომ,
რომ სიკვდილსაც თავისი სილამაზე აქვს:

ერთ დღეს სხეული,
რომელშიც მთელი ცხოვრება ვცხოვრობდი,
ჩემს სახელს ბოლოჯერ იტყვის.

და მაინც —

სიყვარული დარჩება.

ჩემს გვერდით.

როგორც უკანასკნელი რამ,
რომელსაც სიკვდილმაც ვერ ასწავლა
წასვლა.

აი, რა არის მშვენიერი.

ჩვენ ასეთები ვართ:

ა დ ა მ ი ა ნ ე ბ ი.

და იქნებ ადამიანის შესახებ
ამაზე მეტი არც არის საჭირო.

თქვენ, შორეულო ცივილიზაციებო,
სადაც ჩვენი ცა
უკვე მხოლოდ ძველი სინათლეა —

ასეთებად გვიცნობდეთ.

მიყვარდა.
მეტკინა.
ვიცხოვრე.


მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026