ა დ ა მ ი ა ნ ი

ო, როგორ მიყვარს, როცა მტკივა.

არა ეს ლამაზი ტკივილი —
წიგნებში რომ ზის,
ფეხი ფეხზე აქვს გადადებული
და სიკვდილზე ფილოსოფოსობს.

მე ნამდვილი მტკივა მიყვარს.

კბილებში გაჩრილი.
შუბლზე მომდგარი.
ჯიბეში ჩადებული მუშტივით.

მიყვარს, როცა მაკრიტიკებენ —
თითქოს ჩემი სახელი
ქუჩის კედელზე ჩაქუჩით გამოაქვთ.

მიყვარს, როცა მტოვებენ.

კარი რომ იხურება
და ოთახში პირველად ვიგებ,
რამდენი ადამიანი შეიძლება
ერთდროულად არ იყოს.

მიყვარს, როცა მკლავენ.

არა —
სხეულს არა.

იმ პატარა კაცს მკლავენ ჩემში,
რომელსაც სჯეროდა,
ყველას უნდა ვყვარებოდი.

დამცინეთ.

გთხოვთ.

სიცილი უფრო ხმამაღლა!

თქვენ არ იცით,
რა ძვირფასია ჩემთვის თქვენი ქედმაღლობა.

თქვენი ზიზღი
ჩემს სისხლში ლურსმნებს აჭედებს
და მე—

მე უფრო მყარად ვდგები.

რა უცნაური ცხოველია ადამიანი:

როცა უყვართ —
ხშირად იძინებს.

როცა სძულთ —
ხანდახან იღვიძებს.

მე კი ახლა ვიღვიძებ.

მთელი ჩემი ძარღვებით.

აი, აქ—

გულთან.

გესმით?

ეს სისხლის ხმაა.

არა მუსიკა.

არა ლოცვა.

სისხლი.

მუქი, ცხელი, ჯიუტი.

მირბის ჩემში
როგორც ქუჩიდან გაქცეული ბიჭი,
რომელსაც ჯერ კიდევ სჯერა,
რომ დილა სადღაც არსებობს.

და უცებ ვხვდები:

მე ბედნიერი ვარ.

დიახ, ბედნიერი.

რა სასაცილო სიტყვაა
ამხელა ჭრილობისთვის.

ბედნიერი ვარ,
რადგან ჯერ კიდევ შემიძლია მეტკინოს.

ბედნიერი ვარ,
რადგან ჯერ კიდევ შემიძლია მიყვარდეს
ის, ვინც ვერ მიყვარს.

ბედნიერი ვარ,
რადგან ჯერ კიდევ მწყინს
სამყარო.

მკვდრებს არაფერი სწყინთ.

მკვდრებს არ ეწყინებათ
უსამართლო დილა.

მკვდრებს არ აინტერესებთ,
ვინ წავიდა.

მკვდრები აღარ ეკამათებიან ღმერთს.

მე კი—

ღმერთო,
რა ჯიუტი ვარ!

დღესაც გეჩხუბები.

თუ არსებობ,
რატომ დატოვე ამდენი კარი
და არც ერთზე
ჩემი სახელი არ დაწერე?

თუ არ არსებობ—

მაშინ მით უმეტეს
უნდა ვიცოცხლო.

რაღაცამ ხომ უნდა გაგაბრაზოს
ამ სამყაროში.

მე ვიქნები.

მე.

ჩემი დამარცხებებით.
ჩემი ცუდი გადაწყვეტილებებით.
ჩემი ღამეებით,
რომლებიც დილამდე ვერ ძლებენ.

ჩემი სიყვარულით,
რომელსაც ზოგჯერ
საკუთარი თავი ვერ გადააქვს.

ჩემი სირცხვილით.

ჩემი სიჯიუტით.

ჩემი პატარა,
გიჟური გულით—

რომელსაც ჯერ კიდევ
ჰგონია, რომ სიცოცხლე
შეიძლება ერთხელ მაინც
მოულოდნელად
ლამაზი აღმოჩნდეს.

ამიტომ—

მითხარით,
რომ არაფერი გამომივა.

მითხარით,
რომ ზედმეტი ვარ.

მერე კარგად მომისმინეთ.

რადგან სწორედ მაშინ
დავიწყებ სვლას.

არა გამარჯვებისკენ.

სიცოცხლისკენ.

ფეხშიშველი.

დაღლილი.

დაჭრილი.

მაგრამ—

ცოცხალი.

და თუ ოდესმე
ჩემი სისხლის ხმა
ქუჩის ხმაურზე მაღლა გაისმა,

არ შეგეშინდეთ.

ეს მე არ მოვკვდი.

ეს მე
პირველად
დავიბადე.

ა

დ

ა

მ

ი

ა

ნ

ი.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2024