NASA-ს ჩუმი ცა


ცამ კარი გააღო —
და შიგნიდან ჩაგვკეტა.

გალაქტიკები ფეთქდებიან —
ღმერთის უხმო ჭრილობებად,
შავი ხვრელები კი
სინათლესაც ასწავლიან
უკანასკნელ დუმილს.

ანტენები ღამეს უსმენენ.
კოსმოსი პასუხობს —
მაგრამ პასუხი
ადამიანზე ძველია.

და დედამიწა —
ლურჯი ნაპერწკალი უსასრულობაში —
ვერ ხვდება:

ის ეძებს უცხო სიცოცხლეს,
თუ ვიღაცის სიზმარია.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი