შენთან ვარ, ძმაო

მომწყინდა, ღმერთო, შენს სისადავეში,
ჰოდა, დავეშვი!

დაჟანგული ფრთა მიწას მივაბარე,
ცა კი ზურგს უკან დაიკეტა —
თითქოს არასდროს ვეკუთვნოდი.

ქვემოთ ეშმაკი გულაღმა იწვა,
ჭიპთან ხელები დაეკრიბა
და ღრუბლებს ითვლიდა.

— ღმერთმა გამოგაგდო? — მკითხა.
— არა, თვითონ წამოვედი.

მან დიდხანს მიყურა, მერე ჩაიცინა:
— მეც, ძმაო… მეც. ოღონდ მე გასასვლელი დამავიწყდა.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2019