იაკობი და ღმერთის მოპარული სახე

იაკობი ღმერთს დაეჭიდა ღამით, განთიადამდე.
 
ღმერთს სახე არ ჰქონდა, იაკობს კი — ორი სახელი.
 
— გამიშვი! — თქვა ღმერთმა. — ჯერ მითხარი, ვინ ვარ!
 
და ღმერთმა პირველად ინატრა, რომ ადამიანი არ შეექმნა.
 
მათ ქვეშ მიწა გაიხსნა — შვიდი ჯოჯოხეთი ამოიხვნეშა.
 
პირველში ტყუილები იწვოდა. მეორეში — ჯერ არდაბადებული ცოდვები. მესამეში მამები შვილებს ეძებდნენ, რომ მათთვის საკუთარი შეცდომები გადაებარებინათ.
 
მეშვიდეში კი იაკობი იჯდა. ჯერ არ მისულიყო იქ, მაგრამ ჯოჯოხეთმა უკვე იცოდა მისი სახელი.
 
ყველაზე საშიში წინასწარმეტყველება ისაა, რომელიც შენს მომავალს კი არა, შენს არჩევანს იმახსოვრებს.
 
განთიადზე ღმერთმა იაკობს ბარძაყი დაუზიანა.
 
იაკობმა ღმერთს სახელი მოსთხოვა. ღმერთმა არ უპასუხა.
 
— მაშ, მეც არ გეტყვი ჩემსას, — თქვა იაკობმა.
 
და მიიღო სახელი ისრაელი.
 
იმ დილით ორი არსება შეიცვალა: იაკობი გახდა ისრაელი, ღმერთი კი — საიდუმლო, რომელსაც ადამიანმა წინააღმდეგობა გაუწია.
 
იაკობი კოჭლობით წავიდა. მზე ამოდიოდა.
 
ზოგჯერ კურთხევა ჭრილობაა, რომლითაც ღმერთი გახსენებს: შენ მას შეეხე — მაგრამ ვერასოდეს დაისაკუთრებ.
 
ხოლო ჯოჯოხეთებში დემონები დღემდე ჩხუბობენ:
 
ვინ მოიგო ის ბრძოლა — ადამიანმა, რომელმაც ღმერთს ხელი არ გაუშვა, თუ ღმერთმა, რომელმაც ადამიანი სამუდამოდ კოჭლად გაუშვა?
 
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026