ღმერთის ბრმა სეფირა

ჩემში ათი სეფიროტი იწვის — და მაინც, სიბნელეა იქ, სადაც საკუთარი თავი დავკარგე.
 
ღმერთის დუმილი შავი შოფარია — მის უხმო ხმაზე მკვდრების ძვლები იხსენებენ სისხლს, რომლითაც ოდესღაც სიცოცხლე დაიფიცეს.
 
კაბალისტური სინათლის უკანასკნელი ნაპერწკალი ჩემს სისხლში ჩავარდა. ღმერთმა დაინახა სიბნელე, რომლისთვისაც სახელი არ ჰქონდა — და პირველად შეეშინდა იმის, რაც თავად არ შეუქმნია.
 
მაშინ ჩემი სული აინთო — არა ხსნისთვის, არამედ იმის გასაგებად, თუ ვის სიბნელეში იწვა ღმერთი სამყაროს შექმნამდე.
 
როცა უკანასკნელი სეფიროტი ჩაქრა, ჩემს ძარღვებში დარჩა ერთი წითელი ასო. ღმერთმა მისი წაკითხვა სცადა — და სისხლმა უარი თქვა თარგმანზე.
 
მაშინ მივხვდი: მე ღმერთს კი არ ვეძებდი საკუთარ თავში — მე ვიყავი ის ადგილი, სადაც ღმერთმა საკუთარი თავი დაკარგა.
 

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 
2023