ღმერთის ბრმა სეფირა
ჩემში ათი სეფიროტი იწვის — და მაინც, სიბნელეა იქ, სადაც საკუთარი თავი დავკარგე. ღმერთის დუმილი შავი შოფარია — მის უხმო ხმაზე მკვდრების ძვლები იხსენებენ სისხლს, რომლითაც ოდესღაც სიცოცხლე დაიფიცეს. კაბალისტური სინათლის უკანასკნელი ნაპერწკალი ჩემს სისხლში ჩავარდა. ღმერთმა დაინახა სიბნელე, რომლისთვისაც სახელი არ ჰქონდა — და პირველად შეეშინდა იმის, რაც თავად არ შეუქმნია. მაშინ ჩემი სული აინთო — არა ხსნისთვის, არამედ იმის გასაგებად, თუ ვის სიბნელეში იწვა ღმერთი სამყაროს შექმნამდე. როცა უკანასკნელი სეფიროტი ჩაქრა, ჩემს ძარღვებში დარჩა ერთი წითელი ასო. ღმერთმა მისი წაკითხვა სცადა — და სისხლმა უარი თქვა თარგმანზე. მაშინ მივხვდი: მე ღმერთს კი არ ვეძებდი საკუთარ თავში — მე ვიყავი ის ადგილი, სადაც ღმერთმა საკუთარი თავი დაკარგა. მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2023
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
1 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)
იქ ვახსენე ,რომ თქვენი პროზა ძალიან პოეტურიათქო,აი ამას ვგულისხმობდი ზუსტად რაც აქ არის.
მე თუ მკითხავთ ეს ულაპარაკოდ პოეტური ნიმუშია და არა პროზაული..უბრალოდ ცოტა ფორმის მიცემა უნდა ვიზუალური ეფექტისთვის..