არ წახვიდე...

მე შენ მიყვარხარ!

ისე მიყვარხარ, რომ
თუ სამყაროს ორივე ბოლო ერთმანეთს შეხვდება,
მათ შორის მაინც დავტოვებ მანძილს —
იმხელას, რამდენიც საჭიროა
შენი სუნთქვისთვის.

შენ ხარ ჩემი უხილავი კატასტროფა,
ჩემი მეშვიდე სტიქია,
რომელიც არც ცეცხლია, არც წყალი,
არც ჰაერი, არც მიწა —
შენ ხარ ის, რაც საგნებს ემართებათ,
როცა არსებობას აზრი ეკარგება
და სიყვარულს — სხეული უჩნდება.

შენი კოცნა —
ვარსკვლავის უკანასკნელი გულისცემაა,
შვიდი ოკეანის ერთდროული ამოხეთქვა,
სისხლში ამოსული იასამნისფერი მთვარე,
რომელიც ჩემს ძვლებს შიგნიდან ანათებს.

შენი ტუჩებიდან რომ წავიდე,
სად უნდა წავიდე?
ჩემს სხეულში შენ ხარ,
ჩემს სხეულს გარეთაც შენ ხარ,
ჩემს არყოფნაშიც შენ ხარ
და თუ ოდესმე აღარ ვიქნები,
ჩემი არყოფნა შენს სახელს იტყვის.

მე მინდა,
შენთან ერთად დავარღვიო ყველა დასასრული,
გადავაყირავო სიკვდილის შავი თასი,
მთვარეს ჩავაცვა შენი ჩრდილი,
და ჩემი სული — ეს უპატრონო მეტეორი —
შენს სიჩუმეში ჩამოვარდეს
ისე, რომ არასოდეს დაიმსხვრეს.

შენთან ყოფნა არ არის ბედნიერება —
ეს ბედნიერების გადამეტებული დოზაა,
როცა სისხლს აღარ ჰყოფნის ვენები,
როცა გულს აღარ ჰყოფნის მკერდი,
როცა სიტყვას აღარ ჰყოფნის ენა
და კოცნას — მთელი უკვდავება.

მე შენთვის მოვიგონებ ახალ ფერს —
ისეთს, რომელსაც თვალები ვერ დაინახავენ,
მაგრამ დაბრმავებული ვარსკვლავები იცნობენ.

და მაინც,
ყველაზე დიდი სასწაული იცი რა არის?

არა ის, რომ შენს გამო
სამყაროს შემობრუნება შემიძლია.

არამედ ის, რომ
როცა შენ მძინარეს გიყურებ,
ჩემში არსებული მთელი უკვდავება
უცებ პატარა ბავშვივით ხდება,
მუხლებზე ჯდება
და ჩუმად გთხოვს:

არ წახვიდე...

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026