ჩემი მუდმივი წუხილი


მზეც ხომ იწვის, მაგრამ მაინც ანათებს.
 
იქნებ სამყაროს უკანასკნელი ირონია სწორედ ეს არის: სინათლესაც საკუთარი ჭრილობიდან უწევს ნათება.
 
და იქნებ ღმერთი სწორედ ის ჩრდილია, რომელსაც მზე საკუთარ სიკვდილში ეძებს, მაგრამ ვერ პოულობს — რადგან ერთხელაც რომ იპოვოს, სამყაროს მოუწევს აღიარება, რომ მთელი ეს უსასრულობა ერთი გაუგებრობის სიზმარი ყოფილა.
 
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2024

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი