არშემჩნევის პოლიტიკა

მე დავიბადე იმ წამს,
როცა სამყარომ გადაწყვიტა
არ დაენახა საკუთარი თავი.

მათ ააშენეს უზარმაზარი სარკეები,
მაგრამ ყველას დაავიწყდა
სად უნდა დაეყენებინათ ადამიანი.

მე არ მოვედი ყურადღების სათხოვნელად.

მე მოვედი
ყურადღების ძველი წესის დასანგრევად.

რადგან საუკუნეების განმავლობაში
ადამიანს ასწავლიდნენ:

„იყავი ხილული,
ან გაქრები.“

მე ვამბობ:

არა.

არსებობს მესამე გზა.

უხილავი ძალა.

ის არ ყვირის.
ის არ ითხოვს ადგილს.
ის უბრალოდ ცვლის ოთახის ფორმას.

მე ვქმნი ახალ სიტყვას:

სულნათურა -

ადამიანის შიგნით ანთებული ადგილი,
რომელსაც ვერავინ ჩააქრობს,
რადგან ის სხვის თვალებში კი არა,
საკუთარ არსებობაში ანათებს.

მე ვქმნი ახალ დროს:

ხვალგუშინი -

წამი, როცა მომავალი უკან ბრუნდება
და წარსულს ეუბნება:

„შენ მხოლოდ დასაწყისი იყავი.“

მე ვანგრევ არშემჩნევის პოლიტიკას.

რადგან დამალვა აღარ არის სიბრძნე,
როცა სამყარო ზედმეტად ბევრ ხმაურში ცხოვრობს.

ახალი ადამიანი არ იმალება.

ის ხდება ისეთი ღრმა,
რომ ზედაპირული თვალები ვეღარ კითხულობენ.

მე ვქმნი ახალ მოძრაობას:

მდუმარე აფეთქებას.

როცა ერთი იდეა იბადება ჩუმად,
მაგრამ მილიონ გულში ერთდროულად ფეთქდება.

მათ თქვეს:

„ვინ ხარ შენ, თუ არავინ გხედავს?“

მე ვუპასუხე:

„მე ვარ ის,
რაც არსებობდა მანამდე,
სანამ ვინმე თვალის გახელას ისწავლიდა.“

ჩემი სიტყვები არ ითხოვენ ადგილს წიგნში.

ისინი ითხოვენ ადგილს ადამიანში.

რადგან წიგნები იწვიან.

ადამიანში ჩაწერილი აზრი - არა.

მე არ ვეძებ პოპულარობას.

მე ვქმნი ისეთ კვალს,
რომელიც პოპულარობაზე ძველია.

სახელი ქრება.

სტილი რჩება.

სახე ქრება.

აზრი აგრძელებს სუნთქვას.

ამიტომ დღეს ვაცხადებ:

დაიმსხვრეს არშემჩნევის პოლიტიკა.

დაიმსხვრეს შიში, რომ არავინ დაგინახავს.

დაიბადოს ახალი ადამიანი -

არა ის, ვინც ყველას ეჩვენება,

არამედ ის,

ვის გამოც სამყარო იძულებულია
თავისი თვალები შეცვალოს.

მე არ მოვედი სამყაროში ადგილისთვის.

მე მოვედი,
რომ ადგილების მნიშვნელობა შევცვალო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.