ჩვენ არ ვართ თქვენი შეცოდების ინვალიდები

არ დამიწყოთ ეს დედააფეთქებული სიბრალული.
 
თქვენი თვალები რომ გვიყურებენ, რატომ გვაშორებენ მზერას? რა დაინახეთ ასეთი — ადამიანი, რომელსაც სხეული თქვენი სტანდარტით არ ემორჩილება?
 
დიახ, ზოგს ფეხები არ მიჰყავს იქ, სადაც გული გარბის. ზოგს ხელები არ აქვს, მაგრამ სამყაროს ყელში სწვდება. ზოგს ხმა არ ამოსდის, მაგრამ მისი დუმილი თქვენი პარლამენტის ყველა სიტყვაზე ხმამაღალია.
 
და თქვენ?
 
თქვენ ორივე ფეხით დადიხართ, მაგრამ მთელი ცხოვრება ერთ ადგილას დგახართ. ხელები გაქვთ — და ვერავის უწვდით. ენა გაქვთ — და სიმართლეს ვერ ამბობთ. თვალები გაქვთ — და ადამიანს ვერ ხედავთ.
 
მითხარით, რომელი ჩვენგანია შეზღუდული?
 
ქალაქი ააშენეთ კიბეებით და მერე ადამიანს ადანაშაულებთ, რომ კიბეს ვერ აუყვება.
 
კარი გააკეთეთ ვიწრო, გზა — მიუწვდომელი, სამყარო — თქვენი ზომის.
 
შემდეგ კი გვთავაზობთ დახმარებას, თითქოს ჩვენ ვიყოთ თქვენი შეცდომა და არა თქვენი არქიტექტურის სირცხვილი.
 
გააღეთ ეს დედამოტყნული კარი!
 
არ გვჭირდება თქვენი მოწყალების მედლები, არც ფოტოზე ჩამოკიდებული ღიმილები, არც წელიწადში ერთხელ გამოშვებული თბილი, სტერილური სიტყვები.
 
ჩვენ არ ვართ საქველმოქმედო პოსტერი. არ ვართ თქვენი სინდისის გასაწმენდი ხელსახოცი. არ ვართ ტრაგედია, რომელსაც მუსიკა უნდა დაუდოთ ფონად.
 
ჩვენ ვართ ადამიანები.
 
ზოგს სხეულში ქარიშხალი აქვს, ზოგს ტვინში — მილიონი ჩაუქრობელი ნათურა, ზოგს სამყარო სხვანაირად ესმის, ზოგს ყოველდღე უწევს ბრძოლა იმასთან, რასაც თქვენ ჩვეულებრივ დილას ეძახით.
 
და მაინც, არავინ მოგცემთ უფლებას, ჩვენი არსებობა თქვენი გმირობის ზღაპრად აქციოთ.
 
არ ვართ ვალდებული, თქვენი პატივისცემის მოსაპოვებლად მთები გადავდგათ.
 
არც მედალი გვჭირდება. არც ტაში. არც თქვენი გაოცება.
 
ჩვენი უფლებაა, უბრალოდ ვიყოთ.
 
სიყვარული გვინდოდეს. ვცდებოდეთ. ვბრაზდებოდეთ. ვმუშაობდეთ. ვოცნებობდეთ. ვიღლებოდეთ. ვცხოვრობდეთ.
 
თქვენ კი ნუ გვასწავლით გამძლეობას, სანამ ჩვენს წინ ტროტუარს არ გაასწორებთ.
 
ნუ გვეტყვით, რომ ყველაფერი შესაძლებელია, როცა ავტობუსში ასასვლელი პანდუსი არ მუშაობს.
 
ნუ გვეტყვით, რომ თანასწორები ვართ, როცა თქვენი სამყარო ჩვენთვის დახურულია.
 
და ბოლოს —
 
თუ ოდესმე დაინახავთ ადამიანს, რომელსაც თქვენი წარმოდგენით რაღაც აკლია, ნუ დაუწყებთ სხეულის დათვალიერებას.
 
ჯერ საკუთარ თავში ჩაიხედეთ.
 
იქ შეიძლება აღმოაჩინოთ ყველაზე საშიში შეზღუდულობა:
 
ადამიანის დანახვის უუნარობა.
 
ჩვენ არ ვართ თქვენი შეცოდების ინვალიდები.
 
თქვენი სიბრალულის გარეშეც ვარსებობთ.
 
და ამ სამყაროში ადგილი არ უნდა გვთხოვოთ — ის ჩვენც გვეკუთვნის.
 
ჩვენ ვართ სარკე, რომელშიც თქვენი ადამიანობა საკუთარ დამახინჯებულ სახეს ხედავს.

ადამიანობას ნუ შეიკავებ!


მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026