ამოყირავებულები


სამყარომ ერთხელ არასწორი მხარე აირჩია და მას შემდეგ ისტორია გამარჯვებულების კი არა, გადარჩენილი სიგიჟეების ქრონიკად იწერებოდა. დრო უკუღმა მიდიოდა, საათები კი მხოლოდ მათთვის მუშაობდნენ, ვისაც დრო არასოდეს ჰქონია. სასაფლაოებზე დაბადების მოწმობებს გასცემდნენ, სამშობიაროებში — გარდაცვალების ცნობებს. არავის გაჰკვირვებია. გაკვირვება დიდი ხნის წინ დაკრძალეს, მაგრამ დაკრძალვაზე თვითონაც არ მივიდა.
 
კაენის მოდგმამ გაიმარჯვა. აბელმა მიწის ქვეშაც ვერ იპოვა მოსვენება — მისი ძვლებიდან ხორბალი აღარ ამოდიოდა, რადგან მიწას ძმის სისხლი ახსოვდა. ადამიანებმა მკვლელობა მემკვიდრეობად მიიღეს, სინდისი კი — გადაშენებულ ორგანოდ. სასამართლოებში უდანაშაულოებს ასამართლებდნენ იმ დანაშაულებისთვის, რომელთა ჩადენასაც ჯერ კიდევ აპირებდნენ. კაენის შთამომავლები საკუთარ ჩრდილებსაც აპატიმრებდნენ — ეშინოდათ, ღამით მათ ადგილას ვინმე სხვა არ გამოჩენილიყო.
 
რამზესმა მოიგო. პირამიდები ცას მიადგა, ფარაონის სახელი მზეზე დიდხანს ცოცხლობდა. მონებმა ქვებით ააშენეს მისი უკვდავება, მაგრამ ვერავინ აუხსნა მათ, რატომ უნდა ეცოცხლა მარადიულად იმას, ვისი უკვდავებაც მათი სიკვდილით აშენდა. ერთ დღეს ფარაონმა ბრძანა, მზე დაემარხათ, რადგან ჩრდილი მის დიდებას ფარავდა. ქურუმებმა მზე ჩაასვენეს სარკოფაგში. მეორე დილით გათენდა, მაგრამ სინათლე აღარ მოსულა — მხოლოდ დღე გამოცხადდა, როგორც თანამდებობის პირი.
 
ნოე დამარცხდა. წარღვნა არ მომხდარა. წყალმა უკან დაიხია და ადამიანებს საკუთარი სახეების დანახვის საშუალება მისცა. ეს უფრო დიდი სასჯელი აღმოჩნდა: ყველამ დაინახა, რომ კაცობრიობის გადასარჩენად კიდობანი კი არა, კაცობრიობის შეცვლა იყო საჭირო. თევზები ხმელეთზე გადავიდნენ, ადამიანებმა კი წყალში დაიწყეს სუნთქვა. ნოემ კიდობანი მაინც ააშენა — შიგნით მხოლოდ ერთი სარკე შეიტანა. როცა ჰკითხეს, რატომ, უპასუხა: 

ცხოველები გადავარჩინე, ადამიანები კი ვერ ვიცანი.
 
ჰიტლერმა სტალინს მოუგო. დროშებმა ფერები დაკარგეს, რუკებმა — საზღვრები, ადამიანებმა კი — სახელები. სიკვდილი ორ ენაზე ლაპარაკობდა, მაგრამ ერთნაირად წარმოთქვამდა მსხვერპლთა გვარებს. გამარჯვებულს ეგონა, რომ მსოფლიო დაიპყრო; სინამდვილეში, მხოლოდ სასაფლაოს კედლები გააფართოვა. ერთ ქალაქში ქუჩებს გარდაცვლილთა სახელები დაარქვეს, რათა ცოცხლებს გზა აღარ ეპოვათ. მუზეუმებში ომები გამოფინეს, შესასვლელთან კი ეწერა:

 გთხოვთ, ექსპონატებს ნუ შეეხებით — ისინი ჯერ კიდევ გრძელდება.
 
და ბოლოს, ეშმაკმა ღმერთი მოკლა.
 
ეს მოხდა ისე ჩუმად, რომ ზეცაში არც მეხი გავარდნილა. ვარსკვლავები წამით შეჩერდნენ, თითქოს ვიღაცამ მათ არსებობის უფლება ჩამოართვა. ანგელოზებმა ფრთები ჩამოიხსნეს — აღარავის ჰქონდა მათი ფრენის მიზეზი.
 
ეშმაკი ტახტზე დაჯდა.
 
ზეცაში პირველი სხდომა დანიშნა. ღმერთის ცარიელი სკამი ბრალდებულად გამოაცხადა. მოწმედ სიჩუმე დაიბარეს, მაგრამ სიჩუმე არ გამოცხადდა — ამბობდნენ, რომ იმ დღეს ძალიან ხმაურობდა.
 
ეშმაკმა პირველი ბრძანება გასცა:
 
— ამიერიდან ბოროტება აღარ იარსებებს.
 
და მართლაც, აღარ არსებობდა. რადგან აღარ არსებობდა სიკეთე, რომლის საპირისპიროდაც ბოროტება შეიძლებოდა არსებულიყო. ჯოჯოხეთში ქვაბები გააციეს, დემონებს პენსიები დაუნიშნეს, ცოდვილებს კი სამოთხეში საცხოვრებელი ბინები გადასცეს. აღმოჩნდა, რომ სამოთხეში არავინ ცხოვრობდა — ყველა იქ მოხვედრას ელოდა.
 
მაშინ პირველად შეშინდა ეშმაკი.
 
მიხვდა, რომ ღმერთის მოკვლით საკუთარი თავიც მოეკლა: ბოროტებას მოწინააღმდეგე სჭირდებოდა, რათა საკუთარი არსებობა დაემტკიცებინა. სარკეში ჩაიხედა და იქ ღმერთი დაინახა. სარკე გატეხა. ყველა ნატეხში ღმერთი დარჩა.
 
მაგრამ ყველაზე საშინელი ჯერ კიდევ წინ იყო.
 
სამყაროს ყველა გამარჯვებული ერთ დღეს ერთსა და იმავე სიზმარში შეხვდა ერთმანეთს. კაენს რამზესი ესაუბრებოდა, რამზესს ჰიტლერი უსმენდა, ნოე წყალს ეძებდა, სტალინი კი კარს კეტავდა. ოთახში ერთი ცარიელი სკამი იდგა. ზედ ეწერა:

კაცობრიობა. 

ვერავინ დაჯდა — სკამი დაკავებული იყო.
 
ოთახის შუაგულში პატარა ბავშვი იჯდა.
 
ბავშვმა არც ისტორია იცოდა, არც ღმერთი, არც გამარჯვება.
 
მან იკითხა:
 
— თუ ყველამ გაიმარჯვეთ, რატომ ხართ მკვდრები?
 
არავინ უპასუხა.
 
— და თუ მკვდრები ხართ, ვინ მოიგო?
 
ამჯერად პასუხი ჰქონდათ, მაგრამ პასუხის გაცემა აღარ შეეძლოთ.
 
მაშინ ბავშვმა ხელისგული გაშალა. ზედ ერთი პატარა, ჯერ კიდევ თბილი ცრემლი ედო.
 
ეს იყო უკანასკნელი რამ, რაც სამყაროში ღმერთისგან დარჩენილიყო.
 
ეშმაკი მისკენ გაიწია, მაგრამ ცრემლი გაქრა.
 
ბავშვმა უთხრა:
 
— შენ ღმერთი მოკალი. მაგრამ ვერ მოკალი ის, რის გამოც ღმერთი გვჭირდებოდა.
 
— და რა არის ეს? — იკითხა ეშმაკმა.
 
— მიზეზი, რომ ერთმანეთი არ მოვკლათ.
 
ეშმაკი გაჩუმდა. პირველად ვეღარ მოიფიქრა სასჯელი.
 
იმ წამს სამყარომ გაიგო თავისი ყველაზე ძველი საიდუმლო: ბოროტება ყოველთვის არ იმარჯვებს იმიტომ, რომ ძლიერია. ზოგჯერ იმარჯვებს იმიტომ, რომ სიკეთე დაღლილია და თავის ადგილს უთმობს.
 
ბავშვი ადგა. ოთახიდან გავიდა, მაგრამ კარი არსად ყოფილა. გამარჯვებულები ისევ ისხდნენ და ელოდნენ, როდის დაბრუნდებოდა. მათ არ იცოდნენ, რომ ბავშვი არასოდეს არსებობდა — იგი მხოლოდ ის შესაძლებლობა იყო, რომელიც ადამიანებმა ერთხელ, ძალიან დიდი ხნის წინ, საკუთარ თავში მოკლეს.
 
მეორე დილით დედამიწამ ჩვეულებრივად განაგრძო ბრუნვა. გაზეთებში ეწერა: 

ყველაფერი კარგადაა. 

ცაზე მზე ამოვიდა, თუმცა არავის ახსოვდა, ვინ ჩართო. ღმერთის დაკრძალვაზე ეშმაკი არ მივიდა — საკუთარ დაკრძალვას ესწრებოდა.
 
სამყარო კი, პირველად თავისი არსებობის განმავლობაში, დამარცხდა.
 
და ეს იყო მისი ერთადერთი გადარჩენა.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი