ის, ვისაც ჩემზე მეტი აქვს
(აღსარება ჩემს თავს) მე ნარცისი ვარ. მგონი, ყველა ადამიანში ცხოვრობს ერთი პატარა ნარცისი; ზოგში მოკრძალებით დაბუდებულა, ზოგში კი ისე გაზრდილა, საკუთარი სულის კედლებში ვეღარ ეტევა. ნარცისიზმი თავისთავად არც კაცთმოყვარეობის საპირისპიროა და არც ადამიანობის უარყოფა. ხელოვნებაში, ალბათ, მის გარეშეც ვერ გაძლებ. რაღაც მომენტში საკუთარი თავი იმდენად უნდა ირწმუნო, რომ სამყაროს წინაშე დადგე და თქვა: მე მაქვს სათქმელი! გალაკტიონიც ხომ საკუთარ თავში ატარებდა ამ უჩვეულო სიდიადის წყურვილს... მაგრამ არის რაღაც, რაც ნიჭზე მაღლა დგას. კაცთმოყვარეობა. სინანული. მიტევება. საკუთარი თავის წინაშე ულმობელი სიმართლე. ის უხმო ღირსება, რომელიც ადამიანს მაშინაც ადამიანად ტოვებს, როცა მის სულში ყველაფერი ინგრევა. სამწუხაროდ, მე ეს ჩემში ვერ მიპოვია. ყოველ შემთხვევაში, არა ისე, როგორც მათ, ვისშიც ამ თვისებებს ვხედავ. და იცი, რა არის ყველაზე უცნაური? მე შემიძლია შევქმნა ისეთი პოეზია, იქნებ, მათზე დიდიც; შემიძლია, ერთ დღეს მსოფლიომ მაღიაროს, შექსპირზე მაღლაც დამაყენოს, ჩემი სახელი საუკუნეებს გადააბაროს... მაგრამ მაინც მეცოდინება, რომ მათ ჩემზე მეტი აქვთ. მათში არის რაღაც, რასაც კალამი ვერ გამოიგონებს. მე შემიძლია, ღირსებაზე დავწერო, მაგრამ მათ შეუძლიათ, ღირსებით იცხოვრონ. შემიძლია, მიტევება სიტყვებში აღვწერო, მათ კი შეუძლიათ, მიუტევონ იქ, სადაც მე, ალბათ, საკუთარ სიამაყეს ვერ გადავაბიჯებ. შემიძლია, ადამიანობის მშვენიერება მთელი სამყაროს გასაგონად ვიმღერო, მაგრამ მათ შეუძლიათ, უხმოდ ატარონ იგი საკუთარ თავში. და მე მათი კეთილი შურით მშურს. არა იმიტომ, რომ მათზე ნაკლები სიტყვები ვიცი, არამედ იმიტომ, რომ მათში არის ის, რასაც ჩემი სიტყვები ვერასოდეს ჩაანაცვლებს. ჩემი პიროვნება, ათასი მიზეზით, არ იღებს ამ ყველაფერს; თითქოს მის კარს შიგნიდან ვიღაც ეყრდნობა და არ აღებს. მაგრამ ჩემი გონება ხედავს ამ სინათლეს. აღიარებს. ქედს უხრის. და ამ აღიარებაში არ არის არც დამარცხება, არც თავმდაბლობის თამაში — არის მწარე, თითქმის აუტანელი სიხარული იმისა, რომ ჯერ კიდევ შემიძლია, სხვისი მშვენიერების წინაშე გავჩუმდე. ალბათ, სწორედ ეს არის პოეზია, რომელსაც ვერასოდეს დავწერ. არა ის, რომელიც ქაღალდზე რჩება, არამედ ის, რომელიც ადამიანის საქციელში გრძელდება, როცა არც მკითხველი ჰყავს, არც ტაში, არც საუკუნეების მოლოდინი. და თუ ოდესმე მთელი მსოფლიო ჩემი სახელის წინაშე დაიჩოქებს, მე მაინც მეცოდინება ერთი რამ: არსებობენ ადამიანები, რომელთა წინაშეც ჩემი ყველაზე დიდი შედევრიც კი მხოლოდ ლამაზი, უღონო სიტყვების გროვა იქნება. ისინი ჩემზე დიდები იქნებიან. და მაინც, ამ სიმართლეში ყველაზე უცნაური სილამაზე ის არის, რომ მას ჩემგან ვერანაირი დიდება ვერ წაიღებს. ზოგი ადამიანი პოეზიას წერს. ზოგი კი თავად არის ის პოეზია, რომლის დაწერაც სხვებს მთელი სიცოცხლე არ ჰყოფნით. ჰოდა გავიხლიჩე! და ვდგავარ ახლა საკუთარი თავის ჩრდილში და ვამბობ: გავარტყი ჩემს დიდებას! დიდება მათ! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)