მშიერი ჩიტების ცარიელი ცა

მიქაელის ფიქრები იყვნენ მშიერი ჩიტები, რომლებიც ცარიელ ცას კენკავდნენ.

არავინ იცოდა, რატომ მიფრინავდნენ ისინი ასე მაღლა. არც თვითონ იცოდნენ. ისინი არ ეძებდნენ ბუდეს, არც მიწაზე დავარდნილ მარცვალს, არც თბილ სახურავს წვიმიან ღამეში. ისინი მხოლოდ ცას კენკავდნენ - თითქოს სადღაც, ლურჯის მიღმა, იმალებოდა პასუხი, რომელსაც მთელი სიცოცხლე ელოდნენ.

ადამიანები ფიქრობდნენ, რომ ის ზედმეტად ბევრს ფიქრობდა.

ეუბნებოდნენ:

შეწყვიტე ძებნა. იქ არაფერია.

მაგრამ მათ არ ესმოდათ ერთი რამ:

ზოგჯერ ადამიანი ცარიელ ადგილს იმიტომ არ უყურებს, რომ იქ რაღაც უკვე არსებობს - არამედ იმიტომ, რომ იქ რაღაც უნდა გაჩნდეს.

მიქაელი ყოველ ღამე ფანჯარასთან იჯდა და საკუთარ ფიქრებს უსმენდა.

ისინი პატარა ჩიტებივით იყვნენ - სუსტები, დაღლილები, მაგრამ ჯიუტები.

ზოგი ფრთას კარგავდა.
ზოგი ქარში იკარგებოდა.
ზოგი კი ბნელ ღრუბლებს ეჯახებოდა და უკან ბრუნდებოდა სისხლიანი ნისკარტით.

მაგრამ არც ერთი არ კვდებოდა.

რადგან ფიქრებს ერთი უცნაური თვისება ჰქონდათ:

რაც უფრო დიდხანს შიმშილობდნენ, მით უფრო ძლიერდებოდნენ.

მიქაელს ბავშვობიდან ერთი კითხვა არ ასვენებდა:

რატომ არსებობდა სიცარიელე?

სხვები მას დასასრულად ხედავდნენ.

მიქაელი კი ყოველთვის გრძნობდა, რომ სიცარიელე რაღაცის დასაწყისი იყო.

წლები გადიოდა.

მისი ფიქრები იზრდებოდნენ, მაგრამ პასუხი მაინც არ მოდიოდა.

ერთ ღამეს, როცა მთელი ქალაქი ჩუმად იძინა, მიქაელი მიხვდა, რომ მთელი ცხოვრება ერთ შეცდომას უშვებდა.

ის ელოდა, რომ ცა გაიღებოდა.

ელოდა, რომ ვიღაც ზემოდან ჩამოუგდებდა მნიშვნელობას.

ელოდა ნიშანს.

მაგრამ ცა ჩუმი იყო.

და სწორედ ამ სიჩუმეში დაიბადა მისი აღმოჩენა:

ყველაზე დიდი სიცარიელე ყოველთვის ცარიელი ადგილი არ არის.

ზოგჯერ ის დაუწერელი მომავალია.

იმ ღამეს მან პირველად აღარ გამოკვება თავისი ჩიტები.

არ მისცა ძველი მოგონებები.
არ მისცა წარსულის ნამცეცები.
არ მისცა სხვისი სიტყვები.

უბრალოდ გაუშვა.

ჩიტები ისევ ცისკენ გაფრინდნენ.

მაგრამ ამჯერად ცას აღარ კენკავდნენ.

ისინი ცას ხატავდნენ.

დილით ადამიანები გაოცდნენ.

მთელი ცა პატარა ნიშნებით იყო დაფარული - თითქოს ვიღაცას ლურჯ ტილოზე უხილავი კალმით დაეწერა ახალი ენა.

მეცნიერებმა ვერ ახსნეს.
მხატვრებმა ვერ გაიმეორეს.
ფილოსოფოსებმა ვერ დაარქვეს სახელი.

ხოლო მიქაელი მხოლოდ იღიმოდა.

რადგან იცოდა საიდუმლო:

პირველი გამომგონებელი ყოველთვის ის არ არის, ვინც რაღაცას ქმნის.

პირველი გამომგონებელი ის არის, ვინც ხედავს შესაძლებლობას იქ, სადაც ყველა სხვა მხოლოდ სიცარიელეს ხედავს.

მაგრამ იმავე საღამოს, როცა ადამიანები ჯერ კიდევ ცას უყურებდნენ, მიქაელმა რაღაც უცნაური შენიშნა.

ფანჯრის რაფაზე ერთი პატარა ჩიტი დაბრუნდა.

ის ყველაზე სუსტი იყო.

ის, რომელიც წლების განმავლობაში ყოველთვის აგვიანებდა.
ის, რომელსაც ყველაზე ხშირად კარგავდა.
ის, რომელიც თითქოს არასოდეს უნდა გადარჩენილიყო.

ჩიტს ნისკარტით რაღაც ეჭირა.

მიქაელი მიუახლოვდა.

ეს იყო პატარა, გამჭვირვალე ნამსხვრევი.

ის სინათლეს არ ირეკლავდა.

ის სინათლეს ინახავდა.

მიქაელმა ხელში აიღო და მასში საკუთარი სახე დაინახა.

მაგრამ არა ისეთი, როგორიც ახლა იყო.

დაინახა ბავშვი, რომელიც პირველად სვამდა კითხვებს.
დაინახა ახალგაზრდა, რომელსაც არავინ უჯერებდა.
დაინახა ადამიანი, რომელიც ყოველ ღამე ელოდა პასუხს.

და მაშინ მიხვდა:

მისი ფიქრები არასოდეს ყოფილან მშიერი ჩიტები.

ისინი იყვნენ მშენებლები.

უბრალოდ სამყარომ მათ ფრენა დაარქვა, რადგან ჯერ არ იცოდა სიტყვა - შექმნა.

მიქაელმა ცას ახედა.

და პირველად დაინახა, რომ ცა არ შეცვლილიყო.

ის ყოველთვის ასეთი იყო.

უბრალოდ ადამიანებს არ ჰქონდათ თვალები იმ ნივთის დასანახად, რომელიც ჯერ არავის შეექმნა.

იმ წამს ცაზე ერთი ახალი ადგილი გაჩნდა.

არა ვარსკვლავი.
არა ღრუბელი.
არა ნიშანი.

ადგილი.

ადგილი მომავლისთვის.

და მიქაელმა გაიღიმა.

რადგან საბოლოოდ მიხვდა:

ცარიელი ცა არასოდეს ყოფილა ცარიელი.

ის უბრალოდ ელოდა ადამიანს, ვინც მას ცარიელ სივრცედ კი არა - პირველ დაუწერელ გვერდად დაინახავდა.

მისი ფიქრები აღარ იყვნენ მშიერი ჩიტები.

ისინი გახდნენ პირველი არსებები, რომლებმაც ცარიელ ცას ასწავლეს ფრენა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.