შაურმა

ეძღვნება: გია ტუღუშს.

მე ვარ მეხსიერების უკანასკნელი მკითხველი.

ჩემი სახელი დედამიწის ენებში ვერ ითარგმნება, რადგან ის წარმოითქმის მხოლოდ მაშინ, როცა ორი გალაქტიკა ერთმანეთს სიჩუმით ესაუბრება.

მე მოვედი პლანეტიდან, სადაც წიგნები აღარ იწერება.

არა იმიტომ, რომ ცოდნა დასრულდა.

არამედ იმიტომ, რომ ჩვენ მივხვდით:

ყველაზე დიდი წიგნი არის ის წამი, რომელსაც ადამიანი ბოლომდე გრძნობს.

ჩვენ გავხსენით დედამიწის არქივები.

წავიკითხეთ ჰომეროსის ომები.

ვნახეთ დანტეს ჯოჯოხეთის წრეები.

შევეხეთ ნიცშეს ელვას.

მოვისმინეთ ბოდლერის ქალაქების სუნთქვა.

ვიხილეთ ათასობით პოეტი, რომლებიც ცდილობდნენ ერთი საიდუმლოს თქმას:

რა არის ადამიანი?

და სწორედ მაშინ, შორეულ ბათუმში, შავი ზღვის კიდესთან, ერთი ხმა გაისმა:

„ამ წამს კარგი შაურმა მირჩევნია მთელ პოეზიას.“

სამყაროს დიდმა მექანიზმმა ერთი წამით შეწყვიტა მოძრაობა.

ვარსკვლავებმა ერთმანეთს შეხედეს.

რატომ?

რადგან ეს არ იყო პოეზიის უარყოფა.

ეს იყო პოეზიის გამოცდა.

ადამიანი ხშირად ცდება და ჰგონია, რომ სული სხეულზე მაღლა დგას.

მაგრამ ჩვენ, კოსმოსის ძველმა დამკვირვებლებმა, ვიცით:

სხეული არის სულის პირველი ტაძარი.

პირველი ლოცვა იყო შიმშილი.

პირველი მუსიკა - გულისცემა.

პირველი ლექსი - ადამიანის ხელი, რომელიც სითბოს ეძებდა.

შაურმა, ამ პატარა მიწიერმა ქმნილებამ, უცებ დაიკავა ადგილი სამყაროს ფილოსოფიურ რუკაზე.

რადგან რა არის პოეზია, თუ არა მცდელობა, რომ უბრალო წამს მარადისობა მისცე?

და რა არის კარგი შაურმა, თუ არა უბრალო წამი, რომელსაც ადამიანი მარადისობად გრძნობს?

ადამიანი უცნაური არსებაა.

ის აშენებს ტაძრებს.

იგონებს ღმერთებს.

წერს ათასგვერდიან წიგნებს.

ეძებს სხვა პლანეტებზე სიცოცხლეს.

მაგრამ საღამოს, როცა მარტო რჩება, მას შეიძლება მხოლოდ ერთი რამ უნდოდეს:

ცხელი პური.

სუნი, რომელიც ბავშვობას ახსენებს.

ერთი პატარა სიხარული, რომელიც ეუბნება:

„ჯერ კიდევ აქ ხარ.“

ჩვენს პლანეტაზე არსებობდა უძველესი ბრძენი სახელად ორ-ნაელი.

მან თქვა:

„ვინც მარადისობას ეძებს და ერთ ლუკმას ვერ ამჩნევს, მას არც ერთი სამყარო არ უპოვია.“

ამიტომ მე არ ვეწინააღმდეგები პოეტს.

პირიქით.

მე მასში ვხედავ ყველაზე ძველ სიმართლეს.

რადგან ზოგჯერ ადამიანი ამბობს:

„მთელი პოეზია მომეცით.“

მაგრამ სამყაროს პასუხი არის:

„ჯერ იცოცხლე.“

შეიძლება ერთ წუთში შაურმა უფრო ახლოს იყოს ღმერთთან, ვიდრე ათასი მეტაფორა.

შეიძლება ქუჩის პატარა სინათლე უფრო დიდი ლექსი იყოს, ვიდრე მარმარილოს დარბაზი.

შეიძლება ადამიანის დაღლილი ღიმილი იყოს ის სტრიქონი, რომელსაც სამყარო მილიარდი წელი ელოდა.

ჩვენ, უცხო ვარსკვლავებიდან მოსულებმა, ბოლოს ეს გავიგეთ:

პოეზია არ არის ის, რაც ადამიანს რეალობიდან გაქცევაში ეხმარება.

პოეზია ის არის, რაც ადამიანს რეალობას პირველად აჩვენებს.

და თუ ამ წამს ადამიანს შაურმა სჭირდება -

მაშინ შესაძლოა სამყაროს ყველაზე დიდი ლექსი სწორედ იმ შაურმის ორთქლში იწერება.

რადგან უსასრულობა ყოველთვის ცაში არ ცხოვრობს.

ხანდახან ის პატარა ქაღალდშია გახვეული.

ხანდახან მას ქუჩის კუთხეში ყიდიან.

ხანდახან მას ხელში იღებს ადამიანი და ამბობს:

„ახლა ეს მჭირდება.“

და იმ წამს, მთელი კოსმოსი პასუხობს:

„აი, ეს არის სიცოცხლე.“

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.