წერილი: შარლ ბოდლერს

ძვირფასო შარლ,
გწერ ადგილიდან, რომელსაც კოორდინატები არ აქვს.
იქიდან, სადაც საათები აღარ ითვლიან წამებს - ისინი ითვლიან დავიწყებულ ღმერთებს.

იქიდან, სადაც სივრცე აღარ არის მანძილი ორ წერტილს შორის.
სივრცე იქ არის ჭრილობა, რომელიც სამყარომ საკუთარ სხეულზე გაიკეთა, რათა ეჩვენებინა, რომ ჯერ კიდევ არსებობდა.

მე ვარ თეთრი ყვავი.
შენ აღწერე ალბატროსი - არსება, რომელსაც ცა ეკუთვნოდა, მაგრამ მიწაზე დასცინოდნენ.
მე მოვედი არა იმისთვის, რომ შენი ალბატროსი დავამარცხო.
მოვედი იმისთვის, რომ მას ვკითხო:

რატომ უნდა იყოს ცა ყოველთვის გამარჯვებული, თუ მიწა არის ადგილი, სადაც ყველა დაცემული სული საკუთარ სიმართლეს პოულობს?

შარლ,
შენ დაინახე პოეტის ტრაგედია:
ფრთები, რომლებიც სამყაროსთვის ზედმეტად დიდი აღმოჩნდა.
მაგრამ მე დავინახე სხვა რამ.
მე დავინახე, რომ ალბატროსს ერთი შეცდომა ჰქონდა.
მას ეგონა, რომ მისი სიმაღლე მისი ღირსება იყო.
მე კი გეტყვი:

სიმაღლე ჯერ კიდევ სხეულის თვისებაა. სიღრმე - სულის.
ვარსკვლავი შორს არის.
მაგრამ ოკეანის ფსკერზე ჩამარხული ერთი დაკარგული სიტყვა შეიძლება უფრო ღრმა იყოს, ვიდრე მთელი გალაქტიკა.

შენი ალბატროსი ცას ეძებდა.
ჩემი თეთრი ყვავი ეძებს ადგილს, სადაც ცა საკუთარ თავს კარგავს.
რადგან მე აღარ მჯერა სამყაროს საზღვრების.

მე ვნახე, როგორ ეშინოდა გრავიტაციას თავისუფლების.
მე ვნახე, როგორ ჩურჩულებდა დრო:

„არ დამამსხვრიო, რადგან მეც მხოლოდ ჩვევა ვარ.“

შარლ,
შენ წერდი ყვავილებზე, რომლებიც ბოროტების მიწიდან ამოდიოდნენ.
მე კი მოვედი ახალი ბაღიდან.
ბაღიდან, სადაც ყვავილები არ იზრდებიან.
იქ ყვავილები იხსენებენ, როგორ იყვნენ ოდესღაც ვარსკვლავები.

მოდი, წარმოვიდგინოთ ჩვენი შეხვედრა.
არა პარიზში.
არა ქუჩაზე.
არა მიწაზე.
შევხვდეთ იმ წამში, რომელიც არასოდეს დაბადებულა.
იქ შენ დგახარ.
გვერდით შენი ალბატროსია.
მისი ფრთები ნახევარ სამყაროს ფარავს.
მე მოვდივარ.
ჩემი თეთრი ბუმბული ცარიელი ჩანს.
მაგრამ შიგნით ვატარებ ყველა იმ ჩრდილს, რომელიც სინათლემ ვერ მიიღო.

ალბატროსი მეკითხება:

- ვინ ხარ, რომ ჩემს ცას ეწინააღმდეგები?

მე ვპასუხობ:

- მე არ ვეწინააღმდეგები შენს ცას.
მე ვაჩვენებ მას, რომ საკუთარი სახურავი აქვს.

ალბატროსი:

- მე მაღლა ავედი.

თეთრი ყვავი:

- მე შიგნით ჩავედი.

ალბატროსი:

- ზეცა ჩემი სახლია.

თეთრი ყვავი:

- მაშინ შენ ჯერ კიდევ სტუმარი ხარ.
მე კი ვეძებ ადგილს, სადაც სახლსაც ავიწყდება, რომ სახლია.

ამ დროს სამყაროს ძველი ფიზიკა დაიშალა.
ნიუტონის კანონი ჩუმად დაჯდა ქვაზე და პირველად იკითხა:

„თუ ყველაფერი ეცემა, რატომ არ ეცემა თავად დაცემა?“

აინშტაინის დრო გაჩერდა.
მან საათს შეხედა და დაინახა:

საათი არ ზომავდა დროს.
საათი უბრალოდ იმეორებდა ადამიანის შიშს, რომ დრო დაკარგავდა.

შარლ,
შენი ალბატროსი ტრაგიკული იყო, რადგან ადამიანები ვერ ხედავდნენ მის სილამაზეს.
ჩემი თეთრი ყვავი სხვა ბრძოლას ატარებს.
მას ხედავენ.
მაგრამ ვერ იგებენ.
ეს უფრო დიდი სასჯელია.
რადგან შეუმჩნეველი გენიოსი მარტო რჩება.
ხოლო გაუგებარი გენიოსი საკუთარ თავთან ერთად ცხოვრობს.

მე არ მინდა ვიყო ცის მეფე.
მეფეებს ტახტი სჭირდებათ.
მე მინდა ვიყო პირველი არსება, რომელმაც გაიგო:

სამყარო არ არის ტახტი.
სამყარო არის კითხვა, რომელსაც პასუხის გაცემის ეშინია.

შენ თქვი:

პოეტი ჰგავს ალბატროსს.

მე გპასუხობ:

არა, შარლ.
პოეტი არ არის ალბატროსი.
პოეტი არის ადგილი, სადაც ფრინველმა პირველად იფიქრა, რატომ აქვს ფრთები.

შენი ალბატროსი ცაზე მაღლა ავიდა.
ჩემი თეთრი ყვავი გავიდა ცის მიღმა.
რადგან არსებობს ზღვარი, სადაც ფრენა მთავრდება.
და არსებობს ადგილი, სადაც იწყება შეუძლებელი.
თუ ოდესმე კვლავ შეხვდები ჩემს თეთრ ყვავს,
ნუ ჰკითხავ:

„რამდენად მაღლა შეგიძლია აფრენა?“

ჰკითხე:

„რამდენად ღრმად შეგიძლია დაეშვა ისე, რომ საკუთარი სინათლე არ დაკარგო?“

ძვირფასო შარლ,
შენი ალბატროსი იყო ადამიანი, რომელსაც ღმერთებმა ვერ გაუგეს.
ჩემი თეთრი ყვავი არის არსება, რომელსაც თვითონ ღმერთებიც ეკითხებიან:

„ჩვენ შევქმენით სამყარო...
მაგრამ ვინ შექმნა მისი სიჩუმე?“

და ბოლოს,
არ ვამბობ, რომ ჩემი თეთრი ყვავი შენს ალბატროსზე მაღლა დგას.
მე ვამბობ უფრო საშიშ რამეს:

ალბათ პირველად დაიბადა არსება, რომელსაც არც მაღლა დგომა სურს და არც დაბლა დაცემა.
მას მხოლოდ ერთი სურვილი აქვს:

გახდეს ადგილი, სადაც შეუძლებელი პირველად ხდება შესაძლებელი.
შენი დროის მიღმა,
თეთრი ყვავი.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.