ქალიშვილი

საფრანგეთის იმ სოფელს რუკაზე სახელი თითქმის აღარ ჰქონდა. ადამიანები მას უბრალოდ „მზესუმზირების ველს“ ეძახდნენ. ზაფხულში იქ მზე მიწაზე მეორედ ამოდიოდა - ათასობით ყვითელ ყვავილში.

კლარა ოცდასამი წლის ფრანგი მხატვარი იყო.

ამბობდნენ, მისი ფუნჯი სხეულსაც ისე ხატავდა, თითქოს კანი ფერწერისთვის კი არა, სინანულისთვის იყო შექმნილი.

ყოველ დილით მინდორში გადიოდა.
მზესუმზირები მის დანახვაზე თავებს ნელა ატრიალებდნენ. თითქოს მზე აღარ იყო მათი ღმერთი - ახლა ქალი გახდა, რომელსაც თვალებში უცნაური სევდა ენთო.

კლარა ამბობდა:

„ყველაზე შიშველი სხეული ტანსაცმლის გარეშე კი არა, საიდუმლოს გარეშე რჩება.“

მისი ნახატები სურვილსა და მარტოობას შორის გადებულ ხიდებს ჰგავდა.

ხშირად სოფელში ჩურჩულებდნენ, რომ მისი ტილოები ცოდვას ჰგავდა. მაგრამ კლარა იცინოდა.

- ადამიანები სხეულს ცოდვას ეძახიან, რადგან სულის სიშიშვლის უფრო ეშინიათ.

მისი მეტაფორები ისეთი იყო, თითქოს ღმერთმა სიტყვები პირველად სწორედ მისთვის გამოიგონა.

მზესუმზირა არის მზე, რომელმაც მიწას სიყვარულის გამო ზურგი აქცია.

ადამიანის გული არის ჩიტი, რომელიც საკუთარ გალიას შიგნიდან აშენებს.

სურვილი კი სანთელია - ყველაზე კაშკაშა მაშინ ანათებს, როცა საკუთარი ცვილით კვდება.

ერთ საღამოს კლარა უკანასკნელი ტილოს დასახატად მინდორში წავიდა.
ცა სისხლისფერი იყო.
ქარი მზესუმზირებს ისე არხევდა, თითქოს უზარმაზარი ოქროს ზღვა ჩურჩულებდა.
ტილოზე ქალიშვილი დახატა.
არა ისეთი, როგორიც თავად იყო.
ისეთი, როგორიც ვერასოდეს გახდა.
სუფთა.
უმანკო.
უშიშარი.
ნახატი რომ დაასრულა, ცეცხლი წაუკიდა.
სოფლის მცხოვრებლებმა მხოლოდ კვამლი დაინახეს.

დილით კლარა მზესუმზირებში იპოვეს.
ხელში დამწვარი ფუნჯი ეჭირა.
მის სახეზე კი ისეთი მშვიდი ღიმილი ეწერა, თითქოს ბოლოს და ბოლოს დახატა ის, რასაც მთელი ცხოვრება ეძებდა.

შემოდგომაზე იმ ადგილას ერთი უცნაური მზესუმზირა ამოვიდა.
ის არასოდეს იყურებოდა მზისკენ.
ყოველ დილით სოფლისკენ იყო მიბრუნებული.
თითქოს ადამიანებს ახსენებდა:

ყველაზე დიდი ქალწულება სხეულში კი არა, გულში ცხოვრობს. და როდესაც გული ერთხელ მართლა მოკვდება, ვეღარც ერთი მზე ვეღარ გააღვიძებს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.