სულის გაროქვა

იყო ღამე, რომელსაც ჩრდილი არ ჰქონდა.

იყო ქარი, რომელსაც სუნთქვა არ ჰქონდა.

და იყო ადამიანი, რომელსაც საკუთარი სული აღარ ახსოვდა.

ძველად ამას გაროქვას ეძახდნენ - არა გაყიდვას, არა დაკარგვას, არამედ იმ ჟამს, როცა სული საკუთარი სხეულის წინააღმდეგ ფარულ აღთქმას დებს.

---

მე გამეღვიძა ოთახში, რომელსაც ოთხი კედელი კი არა, ოთხი დრო ედგა.

აღმოსავლეთი ბავშვობა იყო.

დასავლეთი - ჯერ არდაბადებული სიბერე.

ჩრდილოეთი საკუთარ სახელს ჭამდა.

სამხრეთი კი ყოველ წამს უკან იბადებოდა.

ჭერზე ეწერა:

7 × 7 = 13

ვიცოდი, ეს შეცდომა არ იყო.

როცა სული იხლიჩება, რიცხვებიც სისხლს იცვლიან.

---

კედლიდან უცნაური კარი ამოიზარდა.

კარი არ იღებოდა.

იგი მახსოვრობდა.

ხელი შევახე.

ხე იყო.

შემდეგ წყალი.

შემდეგ ძვალი.

შემდეგ სიცილი.

ბოლოს კი საკუთარი გულის ცემა აღმოჩნდა.

კარი გავაღე.

შიგნით უსასრულო კიბე იდგა, რომელიც ზემოთ ჩადიოდა.

ყოველ საფეხურზე ერთი სიტყვა ეწერა ძველით:

„ჰოი.“

„ვითარცა.“

„უჟამო.“

„დასაბამიერი.“

და უკანასკნელ საფეხურზე მხოლოდ ერთი ასო დარჩენილიყო:

„ჴ“

ის ასო ცოცხალი იყო.

შემომხედა.

გამიღიმა.

და ჩემს ენას ჩუმად მოაჭრა საკუთარი სახელი.

---

შემდეგ ცა ოთხმოცდაცხრამეტ ნაწილად გასკდა.

ყოველი ნაპრალი სხვა სამყაროში გადიოდა.

ერთში ადამიანები საათებს წველიდნენ.

მეორეში თევზები ლოცულობდნენ.

მესამეში მთვარე საკუთარ ჩონჩხს ეძებდა.

მეოთხეში ღმერთი სარკის წინ იდგა და საკუთარ სახეს ვერ ცნობდა.

დანარჩენი ოთხმოცდათხუთმეტი სამყარო კი მხოლოდ ერთ გრძელ კივილს გამოსცემდა.

ის კივილი ფერი იყო.

იასამნისფერი.

შავი.

გამჭვირვალე.

---

უცებ ციფრები ციდან ჩამოცვივდნენ.

0. 

1. 

2. 

3. 

4. 

5. 

6. 

7. 

8. 

9. 

10. 

11. 

12. 

13. 

14. 

610...

ისინი მიწაზე კი არ ეცემოდნენ -

ადამიანების შუბლებში შედიოდნენ.

ყოველი რიცხვი ახალ მოგონებას აჩენდა.

ზოგს ბავშვობა დაავიწყდა.

ზოგს სიკვდილი.

ზოგს საკუთარი დაბადება.

მე კი მხოლოდ ერთი რამ გამახსენდა:

ოდესღაც ჩემი სული სხვა ადამიანს ეკუთვნოდა.

---

ამ დროს სივრცე გადაიკეცა.

როგორც სველი ქაღალდი.

გაიხსნა უხილავი პორტალი.

იქ დრო უკან კი არ მიდიოდა -

გვერდულად მიედინებოდა.

წამები ერთმანეთს გვერდს უვლიდნენ.

საათები საკუთარ ჩრდილებს ჭამდნენ.

მე შევედი.

იქ ვერავინ დადიოდა.

ყველა ფიქრობდა.

აზრები ქუჩებში დაეხეტებოდნენ.

ერთმა აზრმა მხარზე ხელი დამადო.

მითხრა:

- შენ უკვე დიდი ხანია აღარ არსებობ.

შენი სხეული მხოლოდ დაგვიანებული ექოა.

---

ვიყვირე.

მაგრამ ხმა პირიდან არ გამოვიდა.

კივილმა თვალებიდან დაიწყო დენა.

ყურებიდან ამოვიდა.

თითებიდან ამოიზარდა.

ბოლოს მთელ სამყაროს დაეფინა.

ვარსკვლავები შეშინდნენ.

მათი შუქი უკან დაბრუნდა.

სამყარო რამდენიმე წამით დაბრმავდა.

ასტროფიზიკოსები ამას ვერასოდეს ახსნიდნენ.

რადგან სინათლის სიჩქარე კი არ შეცვლილიყო -

შიში გამხდარიყო სინათლეზე სწრაფი.

---

მაშინ გამოჩნდა მოხუცი, რომელსაც სახე არ ჰქონდა.

მხოლოდ ათასი თვალი ედგა.

ყველა თვალი სხვადასხვა საუკუნეს უყურებდა.

მან მკითხა:

- იცი, რას ნიშნავს სულის გაროქვა?

ვუპასუხე:

- არა.

მოხუცმა ხელი გულზე დაიდო.

იქიდან კარი ამოიღო.

კარში კიდევ ერთი კარი იყო.

იმ კარში - კიდევ.

და ასე უსასრულოდ.

- აი, - მითხრა, - ყოველი ადამიანი საკუთარი თავის პორტალია. ვინც ყველა კარს ბოლომდე გააღებს, უკან ვეღარ ბრუნდება.

---

უცებ ყველაფერი გაჩუმდა.

რიცხვები გაქრნენ.

პორტალები დაიხურნენ.

ცა ისევ ერთი გახდა.

ოთახიც ისევ ოთახად იქცა.

სარკესთან მივედი.

ჩემი ანარეკლი იდგა.

მაგრამ მე არ ვიყავი.

მან გამიღიმა.

თავი ოდნავ დახარა.

და ძალიან ძველი ქართულით ჩამჩურჩულა:

„ნუუკუე ჰგონებ, ვითარმედ სული შენი გიპყრია; არამედ იგი არს, რომელმან შენ გიგაროქვა.“

იმ წამს მივხვდი:

მე არასოდეს ვეძებდი ჩემს სულს.

სული მთელი ამ ხნის განმავლობაში მე მეძებდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.