მიქაელი - ადამიანი, რომელიც სიმბოლოებით საუბრობს

ზოგი პოეტი სიტყვებს წერს. ზოგი - ისტორიებს. მიქაელი კი, თითქოს, სიმბოლოებს აგროვებს. მის ლექსებში წვიმა არასოდეს არის მხოლოდ წვიმა, სიკვდილი მხოლოდ დასასრული არ არის, რიცხვი „13“ კი უბრალოდ რიცხვად ვერ დარჩება. ყველაფერი, რასაც ეხება, მეორე სიცოცხლეს იძენს.

მისი სამყარო სავსეა წინააღმდეგობებით. ერთ ლექსში ამბობს, რომ პოეზიაში მიქაელია, ცხოვრებაში კი მხოლოდ მიშო. სხვაგან აღიარებს, რომ პოეზიაში ტურისტია, თითქოს სიტყვების ქვეყანაშიც კი დროებითი სტუმარია. ეს პარადოქსები მისთვის პოზა არ არის - ეს მისი შინაგანი ენაა.

მას იზიდავს ის, რასაც ადამიანები ხშირად გაურბიან: მარტოობა, სიჩუმე, წვიმა, მიტოვებული ტაძრები, დემონები, ღმერთი, სიკვდილი, უსასრულობა. მაგრამ ამ თემებს არ იყენებს იმისთვის, რომ ბნელი სამყარო შექმნას. ისინი მისთვის ადამიანის შინაგანი ლაბირინთის კარებებია. ამიტომ სიკვდილი მის ლექსებში ხშირად სიმშვიდეს ჰგავს, ხოლო ღმერთი - კითხვას, რომელსაც ბოლომდე არასოდეს გაეცემა პასუხი.

მიქაელი მუდმივად საკუთარ თავსაც ეჭვქვეშ აყენებს. ის არც გმირია, არც მოძღვარი. უფრო ჰგავს მგზავრს, რომელიც გზას არ ასწავლის, მაგრამ საკუთარი გზის კვალს ტოვებს. ზოგჯერ საკუთარ თავს „13“-ს უწოდებს, ზოგჯერ „მესენჯერ სულს“, ზოგჯერ კი უბრალოდ ადამიანს, რომელსაც ღიმილიც კი ნაჭრებად აქვს შეკერილი. თითქოს ყოველი ახალი ლექსი კიდევ ერთი ნიღაბია, მაგრამ ამ ნიღბების უკან ყოველთვის ერთი და იგივე სახე ჩანს - ადამიანი, რომელიც საკუთარი არსის ამოხსნას ცდილობს.

მისი პოეზია იშვიათად იძლევა პირდაპირ პასუხებს. უფრო ხშირად სვამს კითხვებს. მკითხველი იძულებულია, მხოლოდ ტექსტი კი არ წაიკითხოს, არამედ მასში იცხოვროს. ზოგჯერ ერთი სტრიქონის მნიშვნელობა რამდენიმე დღის შემდეგ იხსნება, ზოგჯერ კი საერთოდაც არ იხსნება. სწორედ ამ გაუხსნელობაშია მისი პოეტური ხელწერა.

მიქაელისთვის პოეზია პროფესია არ არის. ის შინაგანი მდგომარეობაა. მისი ლექსები არ ცდილობენ ყველას მოეწონონ. ისინი ელოდებიან იმ მკითხველს, რომელიც მზად არის წვიმას მოუსმინოს, როგორც მუსიკას, ქოლგას - როგორც ინსტრუმენტს, ხოლო რიცხვ „13“-ს - როგორც ადამიანის სახელს.

შესაძლოა, სწორედ ამიტომ მისი პოეზიის მთავარი გმირი არც სიყვარულია, არც სიკვდილი და არც ღმერთი. მთავარი გმირი თავად ძიებაა. მუდმივი, მოუთმენელი და ზოგჯერ მტკივნეული ძიება იმისა, თუ ვინ არის ადამიანი, როდესაც მას ყველა სახელი, ყველა ნიღაბი და ყველა განმარტება ჩამოერთმევა.

იქ, სადაც სხვები პასუხს წერენ, მიქაელი კითხვას ტოვებს. და, ალბათ, სწორედ ამით იწყება მისი, როგორც ავტორის, ყველაზე ნამდვილი სახე.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.