გადადებული რეისი

სიკვდილმისჯილებივით ჩამოუკიდიათ მეტროში აბრები,
ზედ გადაკრული სიტყვები ძველ ისტორიას ფარავს;
ხალხი ჩადის და ამოდის —
ჩუმად ინახავენ წინაპართა სახელებს
თვალცრემლიანი კედლები.

ქალაქში დადიან ადამიანები, რომლებიც…
და აბრებზე ჩნდება ჩვენი წარსული —
როგორც გალიაში დამწყვდეული ფენიქსი.

ემიგრანტები არ ჩანან —
ისინი დგანან შორეული სვეტებივით,
რომლებიც ამ ქვეყნიდან გაატანინეს დიდი წვალებით;
მათი ადგილი მხოლოდ საფოსტო ყუთში რჩება.

საქართველოს გარეთ სუნთქავს საქართველოს ფილტვები.

უცხოელები დადიან ძველ ქუჩებში,
და ქუჩებს ეუცხოება ისინი.

თბილისს კი აღარაფერი აქვს სათქმელი მათთვის —
როგორც მამას,
რომელსაც საავადმყოფოში შეუცვალეს შვილები.

თითქოს, გვერდით ჩაგვიარა ისტორიამ,
როგორც განაწყენებულმა ახლობელმა,
და ყველაფერი, რაც გვქონდა ხმამაღლა სათქმელი,
დარჩა კონსერვის ქილაში —
რომელიც ვერაფრით გავხსენით.

გვერდიგვერდ აწყვია მინა და ჩაქუჩი.

და მაინც — ქალაქის გულში,
ერთ ძველ კედელთან,
სადაც გრძნობები ვერაფრით ტოვებენ პატრონებს,
დგას ძეგლი, რომელიც ვერსად წავიდა —
რადგან რეისი გადაიდო უამინდობის გამო.