გადადებული რეისი

სიკვდილმისჯილებივით ჩამოუკიდიათ მეტროში აბრები,
ზედ გადაკრული სიტყვები ძველ ისტორიას ფარავს;
ხალხი ჩადის და ამოდის —
თვალცრემლიანი კედლები
ჩუმად ინახავენ წინაპართა სახელებს.
                                                                                                                                                     ქალაქში დადიან ადამიანები, რომლებიც…
და აბრებზე ჩნდება ჩვენი წარსული —
როგორც გალიაში დამწყვდეული ფენიქსი.
                                                                                                                                                           ემიგრანტები არ ჩანან —
ისინი დგანან შორეული სვეტებივით,
რომლებიც ამ ქვეყნიდან გაატანინეს დიდი წვალებით;
მათი ადგილი მხოლოდ საფოსტო ყუთში რჩება.
                                                                                                                                         საქართველოს გარეთ სუნთქავს საქართველოს ფილტვები.
                                                                                                                                              უცხოელები დადიან ძველ ქუჩებში,
და ქუჩებს ეუცხოება ისინი.
                                                                                                                                                      თბილისს კი აღარაფერი აქვს სათქმელი მათთვის —
როგორც მამას,
რომელსაც საავადმყოფოში შვილები შეუცვალეს.
                                                                                                                                                 თითქოს, გვერდით ჩაგვიარა ისტორიამ,
როგორც განაწყენებულმა ახლობელმა,
და ყველაფერი, რაც გვქონდა ხმამაღლა სათქმელი,
დარჩა კონსერვის ქილაში —
რომელიც ვერაფრით გავხსენით.
                                                                                                                                                  გვერდიგვერდ აწყვია მინა და ჩაქუჩი.
                                                                                                                                                             და მაინც — ქალაქის გულში,
ერთ ძველ კედელთან,
სადაც გრძნობები ვერაფრით ტოვებენ პატრონებს,
დგას ძეგლი, რომელიც ვერსად წავიდა —
რადგან რეისი გადაიდო უამინდობის გამო.