ახლა როცა ყველაფერი ჩავლილია

ნინო დარბაისელი

ახლა, როცა ყველაფერი ჩავლილია

თავაწევით და ქუსლების პაკა-პუკით
გავიხურე კარები და წავედი.
,,- დამეწევა? დავბრუნდები, მომთხოვს თუკი" -
შევყოყმანდი რაღაც წამის წამედით.
როცა ქალი ემზადება წასასვლელად,
ვერ შეატყობს ვინმე ვერასდიდებით,
ჩუმად იტანს, რაც სათქმელი არის ძნელად,
მოიქცევა თბილად და მორიდებით,
ხოლო კაცი ძველებურად თავს იჯერებს,
ყველაფერი რიგით მიედინება.
ქალს აქამდე რა აკავებს, რა აჩერებს,
ვერც მიხვდება და არც ეცოდინება.
რა იცოდი, გულუბრყვილოს გწერდი რითმებს,
თითქოს შენთან მსურდა მე დაბუდება...
ის, ვინც მუდამ და ყველაფერს უბრად ითმენს,
მიდის უცებ და არასდროს ბრუნდება.
მაგრამ ძალა, შენ რომელმაც გაგახევა,
ანგელოზი იყო ჩემი მფარველი.
არ ღირს ძველი წერილების გადახევა,
ახალს მაინც არსაიდან არ ველი.
ახლა, როცა მოგონებაც დაიბინდა,
აღარა ვარ უკვე მორიდებული:
ჩვენს სიყვარულს შენი სიტყვა უშველიდა,
ერთი სიტყვა, თუნდაც შორისდებული!

2005