მაღვალაკური

ნინო დარბაისელი

მაღვალაკური

(ეს რა უბედურება ყოფილა შექსპირული სონეტი.  რაკი ერთხელ დაეჩვევი, სხვა რაღაცის თქმა და წერა გინდება და არ განებებს თავს. მიშველეეეეთ!)

დაბლობები - ამაღლაკე,
ნათლად სახე - ნარისხევი, 
რა კერპები  - აქანდაკე!
ყლაპე ბრაზი  - დასანთხევი?

იამბე და  იარაკე, 
ვის - რა უცხო მოუყევი? 
თავი გაიმაღვალაკე, 
ხვეტე ქარის დანარხევი,

ჩასჭერ-ჩააკარაბაკე?
რომ გეგონა, მიირხევი, 
როგორც იქნა,  გაივაკე,
დაგხვდა წყევის ბნელი ხევი. 

 ქარში ქროლვით მონახე ვინ?
ხარ - ქაღალდის მონახევი!