ქუთაისი. პაოლო

#ლექსები

ნინო დარბაისელი

ქუთაისი. პაოლო

ტრიანონი - პატარა, ტრიანონი - დიდი…
წინ  - რიონი, რიონზე  -  ისევ 
თეთრი ხიდი.

 ოქროვანი ვერსალი და ბაღები მისი,
წინ  - გზა- ოღროჩოღრო და ისევ ქუთაისი.

პარიზული მითები  და მითების მთები,
გაყინული ბინიდან ისევ მზეში თბები.

ნოტრდამული ქიმები, სივრცე -  საქიმერე, 
ბევრი არც რა  შეცვლილა აქ ასი წლის მერე.

წარმოსახვა პოეტის -  რეალობას  მუდამ
 უსწრებს ერთი ნაბიჯით, თუნდაც აბდაუბდა.

 მაგრამ რეალობაა - წარმმართველი ქართა,
მომაკვდავს რომ მიგაგდებს ჯოჯოხეთის კართან.

არ იღება კარიბჭე! გარს ამაოდ უვლი 
და ქიმერა ხარხარებს: ლუვრი, ლუვრი, ლუვრი!

ჯერ წინაა ჟურნალი -,,ცისფერყანწელები”, 
განახლების წლებია,  არა- ნაწელები,
ოცნებების პიზები - გადანაცერები,
სხვისი მითვისებული - შენი ნაწერები, 
მჯერა.  მოიკითხავენ ჩვენგან აწ ერები:
- დარჩაო ნაწერები და ჩანაწერები?

 გეგებება როდენი   ტკივილდანაურვი
და ქიმერა ხარხარებს: ლუვრი, ლუვრი, ლუვრი!

- - - 
* ჯოჯოხეთის კარიბჭე”  ოგიუსტ როდენი თითქმის ორმოცი წელი მუშაობდა მასზე.  (დ’ორსეი)