აკორდეონი

#ლექსები

ნინო დარბაისელი

აკორდეონი

ზეცა - ლურჯი, 
თოვლი - თეთრი, 
მე -  პომადა წითელი,   
ყელზე შარფი - ეიფელისფერი. 
ხსოვნას შერჩა კადრი  ესე -  ნათელი, 
ამას მოსდევს ანტურაჟი მთელი.
წვრილი ჭიქით შამპანური, 
ალური, მომთენთველი, 
(ერთი მოსმით როგორ დავითვერი!)
ფრომაჟებიც   - გულმა მომანდომა და 
მეფრქვეოდა ოქროვანი მტვერი.
დღეს ყველაფერს შესევია მტერი.

ცად - ღრუბლები ლეგა, უკიდეონი,
სადღაც უკრავს შორი აკორდეონი.

სეზონია  უკვე ბერეტების.
შარფებშია ყველა ცხვირჩაყოფილი,   
 ქუდქვემოდან -  მოფრიალე  თმები.
მგონი,  შენ ხარ - არყოფილი-ყოფილი!
(ამდენ  სიტყვას რატომ ერითმები?)
არ მეთმობი, დაღმა მისდევ ქვაფენილს,
მერე წაბლის გამყიდველთან თბები.  
ახლა უკვე სხვაგვარია პარიზი,
ადგილია ახლა ბოროტების…

ცად - ღრუბლები ლეგა, უკიდეონი,
 სადღაც უკრავს შორი აკორდეონი.

 დღეს - ცეცხლშია! გაველურდა პარიზი,
 დაუნდობლად მიდის ლაწალუწი, 
არეულა რიცხვები და  დღეები, 
არ ირჩევა, კენტია თუ ლუწი. 
ტრიალებენ ქარში მუყაოები, 
ნაგლეჯები,  რაღაც ნახევები.
ტრიუმფია ირგვლივ ამაოების, 
აჩერდები ეკრანს გახევებით.

ცად - ღრუბლები ლეგა, უკიდეონი,
 სადღაც უკრავს შორი აკორდეონი.

პარიზული ნიუსები ამ დილის!
თვალი სადღაც  ნაცნობ ქუჩებს ლანდავს
 დამდგარია ცოდვის კითხვა ნამდვილი, 
ადვილია  ძველის განადგურება!
 შენ რას კარგავ,  ჩამოყოლილ სანდალს?
 სულ დაანგრევ, თუკი მოგეგუნება.
იყოს ცეცხლის გიზგიზ-აგუგუნება!
 უხარია ნანგრევებში  - ვანდალს.
თან ესწრაფვის, თან ვერ იტანს მშვენიერს, 
დაუნდობლად მიაყენებს ზიანს.
ვანდალიზმი ანადგურებს სიცილით და უწოდებს უბირს, ხარვეზიანს,
 ხატებს პარიზიანს, 
შენებაა - ძნელი, ნგრევა - ადვილი, დარდიანი ძველ გზას მისდევს სენა.
 - დარჩათ  კიდევ დასანგრევი ადგილი? -   ამ ფიქრებით გული გაისენა. 
  
ტრიანონის ვარდოვანი ბაღები
ნადგურდება  როგორი ხელაღებით!
ჩაქცეულა შადრევნებში თაღები, 
ნუთუ  ბრბოსთვის ესეც არსაკმარია?
გაიხსენეს ძველი იარაღები?
ნუთუ  დღესაც ყველა მეომარია, 
არ ეცლება სისხლით სავსე თასი?
 რომ ვერასდროს ვერ დამშვიდდეს პარიზი,  სდევდეს  წყევლა ანტუანეტასი!

ცად - ღრუბლები ლეგა, უკიდეონი,
 სადღაც უკრავს შორი აკორდეონი.