ტავერნა. მოგზაურისა

ნინო დარბაისელი

ტავერნა. მოგზაურისა
- - - - 

უთენიისას ტავერნის კართან როცა მივიდა,
ღამისთევის და 
საუზმისა  და  
ცივი  საგზლისთვის 
როცა  გროშები გადაუხადა  მასპინძლის ბიჭსა, 
ჯერაც თვალებს რომ  ზანტად იფშვნეტდა და  ზრდილობისთვის უღიმოდა, 
სთქვა მოგზაურმა:

- მისმინე, შვილო,
ერთი ლუკმა და 
ერთი ყლუპი და 
ერთი გროში კი
სადაც წახვიდე,  სულ თან ატარე!
ცოტა არის თუ ბევრი არის,
შენი სამყოფი მიმავალმა  - წაიყოლიე!

იმ ქვეყანაში, 
მოკრძალება  სადაც ღირსებად კი არა და უძლურებად მიუჩნევიათ, 
თავი არავის წაუხარო, 
თორემ ზურგზედაც  მოგახტებიან
 და “აჩუ ცხენოს “ ძახილით მერე სახრესაც მწარედ გადაგიჭერენ, 
“აჩუ ცხენოდან”  - “აცე ვირომდე”კი  
ერთი,  
მოკლე  გადაკვრაა..

ჰო, დედამიწა - მრგვალია და
ჭრელია და
ათასგვარია.
ერთი საქმისთვის - ერთგან 
ოქროს ტახტს დაგიდგამენ,
სხვაგან - სიკვდილი არ აგცდება.

თქვა და წავიდა.
წუთით უცქერდა  პატარა ბიჭი შორს მიმავალის გაცვეთილ ზურგს,
მერე  შიგნიდან გამოსძახეს
და  უფროსებმა სადილაო საქმეს შეაბეს.

ის - მიდიოდა.
დილის ნისლი კი თანდათანობით იკრიფებოდა.