ლექსების ნაკრები, შედგენილი პოეზიარის მიერ

ეს, ალბათ, ათი წლის და უფრო ძველი ლექსების ნაკრები “პოეზიარის” შედგენილია. დამეფიცება, ლაზარეს მეტი არცერთი არ მახსოვდა. ახლა წავიკითხე და ლაზარე - მაგარია, დანარჩენები?! - როგორც იტყვიან, არი, რა!.. ცალკეულ მომენტებს არა უშავს...

ავტორისთვის მუდამ საინტერესოა, სიმრავლიდან რას ირჩევენ უცნობი მკითხველები.
- - 
ნინო დარბაისელი -- ქართველი პოეტი, მთარგმნელი, ლიტერატორი. დაიბადა თბილისში. ის არის 5 პოეტური კრებულის ავტორი. ცხოვრობს ამერიკაში.

ქვემოთ წაიკითხავთ მის ლექსებს.

გაცემა
- - - 

აი, ეს ო დე პარფიუმი, 
უქმად რომ იდო სარკის წინ და 
ჩამოტეხილ კუთხეს ფარავდა! 
ეს პერანგები?! 
რომელიმეს აიჩემებდი, 
დანარჩენები - ისე ეკიდა. 
ეს შარვლებიც სულ ახლებია. 
ეს ქურთუკი კი მენანება, 
როგორ გიყვარდა, 
სახელოებიც, ნახე, როგორ გადაჰქექვია. 
ჯერ ამ ყველაფერს ვამზეურებ, 
წესი ყოფილა. 
ხვალ შვილები და ძმები მოგივლენ, 
ზეგ - ბიძაშვილებს ველოდებით, 
მერე - მეგობრებს. 
რაც აქ დარჩება, 
მოხუცებულთა თავშესაფარში მიიტანეთ 
ან ეკლესიის შესასვლელში ჩააბარეთო. 
ახლა ნივთები: 
შენი სპინინგი სათადარიგო სატყუარებით - 
ვიცი, რომელ მეზობელს უნდა. 
წიგნებს რა ვუყო? 
ვინღა კითხულობს დღეს მილიტარულ რომანებს ანდა 
ეს საქაღალდე - ელვის პრესლის სურათებით და 
გაზეთებიდან ამონაჭრებით - ვიღას სჭირდება. 
დგამ-ავეჯიდან: 
საწოლი უკვე ზედმეტია სამეფო ზომის, 
ეს შენი ძველი სავარძელიც - ოთახს კეტავდა. 
თეჯირი - დარჩეს! 
და ყველაფერი ორმოცამდე უნდა მოესწროს. 
ნუ გამიწყრები. 
ადრიდანვე ასე დამჩემდა - 
როცა გულს მატკენს ახლობელი, 
ცრემლს ჩავიბრუნებ, 
შევცქერი და 
მკვდრად მელანდება, 
სასახლეს ვურჩევ ხმაგაკმედილი, 
გვირგვინებს ვუწყობ, 
სამგლოვიაროს ვკრებ მუსიკებს; 
ლოყაზე ლოყის მოკარებით, 
ან მხარზე ხელის მოთათუნებით 
ვიღებ სამძიმრებს; 
ამასობაში მავიწყდება, რა მაწყენინეს. 
მე წინასწარვე დავისაჯე ცოდვებისათვის, 
გადასატანიც წინასწარვე გადავიტანე 
და რახანია, 
ადათის დაცვით 
ვგულცივობ და ვცივსაქმიანობ. 

რა დროს ესაა! 

გუგუნებს ღამე,
ყრუდ გუგუნებს; 
უგზოუკვლოდ ბრუნავს ტორნადო, 
ლაწალუწი გაუდით სახლებს, 
ქრება სინათლე, 
ყოველწამიერ გაფრთხილებებს ეჩვევა ყური,
ეჩვევა გული
და აღარც უსმენ მოხრიალე რადიომიმღებს
და ადგილიდან აღარ იძვრი, 
უბრალოდ, იცდი,
რომ დარწმუნდე განთიადისას, 
რაც უფრო დიდ ხეს ამოთხრის ქარი, 
ორმოც მით უფრო დიდი რჩება. 
და ცას ასცქერის 
მიწა ძრწოლით პირდაფჩენილი. 

ლაზარე
- - -

მართა მართალია.
დამთავრდა, მარიამ,
ჯვარს აცვეს იესო,
განიბნენ სხვანი
და ვიდრე განიხვნენ
კარნი ზეცათანი,
მოაწყდა ქვეყანას
გოდების ღვარი.

განბანილს ზეთით და
შესუდრულს ტილოთი,
მესმოდა, მარიამ,
როგორ დამტიროდით,
მაგრამ გარინდული
სასწაულს ველოდი,
ტიროდა იესოც,
გლოვობდა არე.
მჯეროდა, მძინარე
მკვდრეთით აღვსდგებოდი,
რაბი მიხმობდა:
“გამოვედ გარე!”

ამბობდით,
რომ აღმდგარს
დამჩემდა დუმილი,
რომ რაღაც მთავარი
დებსაც დავუმალე,
ვიყავი ცოცხალი
და ცოცხალს არ ვგავდი,
მდუმარე, მდუმარე…

მარად მოფუსფუსე
და დაუზარელი,
დამზრალი მორჩივით
ჩქამობენ დები.
მორჩილად ვიცოცხლე,
მორჩილად აღვსდექი,
მეორედ ცოცხალი
მეორედ ვკვდები.

კვლავ კართან მომდგარი
ვერ გაიცნო ვერავინ,
მგზავრი თუ ეგონე,
შორისკენ მსწრაფი.
“გამოვედ, გამოვედ!” -
შენი ხმა მომესმის.
რაბი, რა ბინდია!
მოვდივარ, რაბი!

არ დაგავიწყდეს! 
- - - 

ზოგჯერ 
შემთხვევით 
სადმე, 
ხალხმრავალ ქუჩაზე ვხვდებით, 
ზოგჯერაც - ვინმეს ჭირში, 
ლხინში, 
ერთი - თავში და 
ერთი - სადღაც, 
ბოლოსბოლოში; 
ხან ერთი ხელისგაწვდენაზეც, 
სალმისგაცვლაზეც, 
დანარჩენ დროს კი 
ერთმანეთისგან გამომავალი 
მრუმე სინათლის ნთება-ქრობით, 
ოდნავი ხმებით და 
ოდნავი ვიბრაციებით 
ორივე ვხვდებით: 
-შინაა, 
ისევ ჩანაწერს უსმენს, 
აი, ღამეს თეთრად ათენებს, 
თან, მგონი, ვიღაც ახალი ჰყავს, 
აი, გადის უჩვეულოდ დილაადრიან... 
ვაი, როგორი უცნაური სიბნელეა, 
ჩქამიც არ მოდის! 
სხვას რას გავიგებთ ერთმანეთისას 
ამ საზიარო ყრუ კედელში 
სადღაც, 
თავზევით დატანებული 
და დაგმანული, 
გაუმჭვირვალე მინიანი, 
ერთი სარკმლიდან. 
და გადის დილა, 
შუადღე და საღამოც გადის, 
გადის ცხოვრება 
ერთდროულად 
ორი სხვადასხვა კარიდან და 
აღარ ბრუნდება. 
რა ჰქვია ამას, 
ასე ყალბსა და ასე გულწრფელს, 
ასე ახლობელს და შორეულს. 
უბრალოდ, გეტყვი: 
-მეგულები! 
იყოს ლექსისთვის ეს ვერსია, 
შენ კი პატარავ, 
ნუ იგვიანებ, 
თან 
პურისა და სიგარეტის ამოყოლება 
არ დაგავიწყდეს! 

აღარ ამოვალ!
- - - - 

ლურჯი ,,ვიზიტკა" - 
უცხო სურნელი - 
უძვირფასესი ო-დე- კოლონის 
და ოდნავი ნესტის ნაზავი. 
თუ დაგჭირდები, 
დამირეკეო. 
სახეც არ მახსოვს, 
მგონი, კარგად არც შემიხედავს. 
არც თვითონ უთქვამს, არც მე მიკითხავს, 
შენი საფლავის სიახლოვეს რამ მოიყვანა. 
უკვე აცივდა, 
დღეც დამოკლდა, 
სიბნელეში კი არ გაირჩევა 
ცოცხლების და მკვდრების ქალაქი. 
უკაცრიელი, 
უკაცრიელი! 
საფლავზე მიწა დაწეულა. 
მე რას დავძრავდი ამ ხელებით, 
გადახრილ გრანიტს! 
გადაყირავდა, 
გადამიყოლა, 
მაგრად გადავრჩი 
(რა უფრო მტკივა: 
მუხლი თუ მხარი?) 
ეგდო მიწაზე ქვა - ყინულის წიგნად ქცეული. 
ყდაზე - სურათი მოღიმარი. 
ამ სურათიდან მე ჩამომჭრეს, 
მხარზე რომ მედო შენი მკლავი, 
მოარეტუშეს. 
ორიგინალიც დამიკარგეს. 
ყინული დნება მთვარის შუქზე? 
დადნა, 
გაწყალდა, 
დაილია ყინულის წიგნი, 
დასველდა მიწა 
და მე მიწაში ვურევდი ხელებს 
და მე ჰაერში ვურევდი ხელებს 
და მე ვურევდი კბილის კაკუნით 
სიტყვებს და მარცვლებს 
და მარცვლებში - შორისდებულებს. 
რა - დენის დარტყმა, რა - სიბნელეში უცხო შეხება! 
,,ქალაქისკენ ხომ არ მოდიხართ?“ 
უსაფრთხოების ღვედი, 
მანძილი, 
დაღმართი, 
სახლი, 
კარი, 
გმადლობთ, 
ნახვამდის, 
ძილი! 
ნალექიანი ყავისფერია გამოღვიძება, 
კვამლიანია ჩემი დილა 
და ლურჯ ნაკუწებს 
საფერფლეში ცეცხლი ედება. 
ერთხელაც კიდევ ვუპატრონებ მანდაურობას, 
მუშებს ვნახავ და საკმარისია. 
ამიერიდან ნუღარც შენ მოხვალ, 
ცოცხლებიც, 
მკვდრებიც 
და ცოცხალმკვდრებიც 
თქვენს გზას ეწიეთ, 
ჩემი თავი გამჭირვებია! 

ნ. დარბაისელი