მურაბების სამეფო

“მურაბების სამეფოზე” ლექსი რომ დავდე ახლობელმა მითხრა, ეგ რამ დაგაწერინაო?
რამ და მეგობრის პოსტმა გამახსენა.

ცოტათი დათბებოდა თუ არა, ბებიაჩემი ანიკო ყველაფრის ჩამურაბება-ჩაკამპოტებას იწყებდა, დიდი ზამთარი მოვა და გეამებათო, გაჰქონდა იმის ქურას ერთი თუხთუხი, ბავშვები ქილების ჩაზიდ- ამოზიდვას ვერ აუდიოდით. ლამის ჩვენც ჩავეკამპოტებინეთ.
თავისი ნახელავების სარდაფის ნასვრეტიანი გასაღები - სულ გულზე ეკიდა. კი გვქონდა სხვა, დიდი სარდაფიც, მაგრამ შიგ ხარახურის მეტი არაფერი ეყარა.
სულ გეგმებს ვაწყობდით, როგორ შეიძლებოდა შუადღეზე ჩაძინებულისთვის ის გასაღები მოგვეპარა. თუმცა ვერ მივაგენით ვერაფერს და აი,
ჩემმა დამ ერთხელაც მივარდნილ უჯრაში რაღაც გასაღები იპოვა, ალბათ სათადარიგო, ზუსტად აღებდა იმ კარს.
მერე მეზობელმა - ლილი დეიდამ რაღაც ოქროსფერი, ყვითელ ებონიტისტარიანი კოვზი შემთხვევით გვაჩუქა და საქმეც აეწყო!
ჩვენ კერძო სახლში დავიზარდეთ, უკანა ეზოდანაც შემოსასვლელი გვქონდა. სკოლიდან ჯერ იმ გზით შემოვიპარებოდით, გავაღებდით კოხტად სარდაფს, რაც გვესიამოვნებოდა, რამდენიც გვინდოდა შევჭამდით, კოვზს გავლოკავდით, (ჰიგიენა არა ისა, კიდე!) 😁 ისევ პარკში ჩავიგდებდით, სახლს შემოვუვლიდით და სწავლისგან დაღლილი, პატიოსანი სახეებით წინიდან შემოვიდოდით.
მოკლედ, კარგად ვიამეთ და ერთხელაც გავიგონეთ ანიკოს ნათქვამი მეზობლისათვის
- აზრზე არა ვარ ხელი ასე რამ გამიფუჭდა, ქვაზე რომ შაქარი დამეყარა და მომეხარშა, მურაბა გამომდიოდა, წელს რაც გავაკეთე, ყველაფერს ობი მოეკიდა და ამიდუღდაო.
მერე ზამთრის არდადეგები დაიწყო და ჩვენც ველისციხეში გაგვაქანეს, იქ უკვე სხვა ამბები იწყებოდა, ბაბოჩვენი სოფო დამშრალ ჩურჩხელებს, ჩაის ტილოებში გამოხვეულებს (და ასხმულ ლეღვის ჩირსაც!) ნამზითვარ კამოდში ინახავდა, ჩვენ კი იმ კამოდის ზურგის ფიცარი გვქონდა გამოძრობილი…. ოღონდ ეგ ჩვენ არ გვიქნია, ბიძაჩემისგან მემკვიდრეობით გადმოგვეცა.