უილიამ შექსპირი - სონეტი #99

99.

სათუთი ია სურნელისთვის დავამუნათე:
რადგან გამხდარა ჩემი სატრფოს სუნთქვის მძარცველი,
ღრმა მეწამული, წარმტაც ღაწვებს რაც გაუნათებს,
ამოუხაპავს მოთარეშე ყვავილს ძარღვებში.

სატრფოს მკლავები გაუძარცვავს შროშანს კრძალული,
ხოლო თავშავას ზილფ-დალალთა პარვას ვაბრალი,
ერთი ვარდია სირცხვილისგან ღაწვშეფაკლული,
ხოლო მეორე ფერგამკრთალი, იმედგამწყრალი;

მესამე ვარდმა მიითვისა თეთრიც, წითელიც,
სართად დაურთო შენი სუნთქვის ანდამატებიც,
ვერ გაიხარებს ამის გამო დიდხანს სიმრთელით
და ჩამოჭკნება ამოხრული მავნე მატლებით.

სხვა ყვავილებსაც შუქი ადგა შენი სინათლის,
ზოგმა მშვენება წარგტაცა და ზოგმა ინანთი.

The forward violet thus did I chide:
Sweet thief, whence didst thou steal thy sweet that smells,
If not from my love's breath? The purple pride
Which on thy soft cheek for complexion dwells
In my love's veins thou hast too grossly dyed.

The lily I condemned for thy hand,
And buds of marjoram had stol'n thy hair:
The roses fearfully on thorns did stand,
One blushing shame, another white despair;

A third, nor red nor white, had stol'n of both
And to his robbery had annex'd thy breath;
But, for his theft, in pride of all his growth
A vengeful canker eat him up to death.

More flowers I noted, yet I none could see
But sweet or colour it had stol'n from thee.