უილიამ შექსპირი - სონეტი #90

90.

თუ შემიძაგებ, ნუ აყოვნებ ათვალწუნებას,
რადგან საწუთრო დამემტერა ცილისმწამები,
მხარი აუბი ავბედს, არ ვცდი გადარწმუნებას,
ოღონდ არ მექცე სასიკვდილო შხამად წამების!

მაშინ ნუ მოხვალ, გაქარვდება როცა სადარდი,
არ მსურს წუხილი განმიახლონ ტანჯვის ხანჯლებმა,
რათა არ მოჰყვეს ღამის გრიგალს დილის ავდარი,
თორემ კუთვნილი დაღუპვის დღე გამიჯანჯლდება.

ნუღარ გადადებ, თუ გწადია განცალკევება,
ვიდრე მომწყლავდეს საჯავრელის მწარე ბასრობა,
ფეხი აუწყე ავბედითი ჟამის კვეთებას,
რათა ერთბაშად თავს დამატყდეს მისი მზაკვრობა

და ის, რაც ახლა მეჩვენება სილის  გაცხებად,
შენი დაკარგვით უმნიშვნელოდ შეირაცხება.


Then hate me when thou wilt; if ever, now;
Now, while the world is bent my deeds to cross,
Join with the spite of fortune, make me bow,
And do not drop in for an after-loss:

Ah, do not, when my heart hath 'scoped this sorrow,
Come in the rearward of a conquer'd woe;
Give not a windy night a rainy morrow,
To linger out a purposed overthrow.

If thou wilt leave me, do not leave me last,
When other petty griefs have done their spite
But in the onset come; so shall I taste
At first the very worst of fortune's might,

And other strains of woe, which now seem woe,
Compared with loss of thee will not seem so.