უილიამ შექსპირი - სონეტი #91

91.

ზოგს თავი მოაქვს დიდგვაროვან წარმომავლობით,
ან ტანის სიბრგე მიაჩნია ღირსად თავაზის,
ზოგიერთი კი თავს იწონებს ოქროს მრავლობით,
ეამაყება ზოგს -  მწევარი, ცხენი, გავაზი.

ყოველ ხასიათს ის გართობა ესათნოება,
ყველაზე უკეთ რაც ანიჭებს სიამოვნებას,
თუმც წვრილმანებზე არ ვამყარებ ჩემს სასოებას,
მოეფონება რადგან სხვა რამ  გულს, გვამოვნებას.

გვარიშვილობას მირჩევნია შენი ყვარება,
არ მაქვს საუნჯის საამქვეყნო გულისწადილი, 
ჩემი განცხრომა შენს სიყვარულს დაემყარება
და შენ რომ მყავხარ, ამას ვრაცხავ საგნად ქადილის:

ისღა მაღონებს, თუმც არ ვილტვი გასამდიდრებლად,
ვაითუ წამგვრი ამ ერთადერთ ავლადიდებას.


Some glory in their birth, some in their skill,
Some in their wealth, some in their bodies' force,
Some in their garments, though new-fangled ill,
Some in their hawks and hounds, some in their horse;

And every humour hath his adjunct pleasure,
Wherein it finds a joy above the rest:
But these particulars are not my measure;
All these I better in one general best.

Thy love is better than high birth to me,
Richer than wealth, prouder than garments' cost,
Of more delight than hawks or horses be;
And having thee, of all men's pride I boast:

Wretched in this alone, that thou mayst take
All this away and me most wretched make.