უილიამ შექსპირი - სონეტი #92

92.

თუ გინდა ფიცი გამიტეხე, ნუ დაიმორცხვებ,
ვიდრემდის ვცოცხლობ, სულერთია ჩემი იქნები,
რადგან ვერ გასტანს სიყვარულზე მეტხანს სიცოცხლე,
ყავლგასულ ტრფიალს გადაჰყვება დაუფიქრებლივ.

ვეღარ დამზაფრავს უმდაბლესი ყალთაბანდობაც,
მცირე სიავით თუ სიცოცხლე დაითრგუნება,
უკეთესია გაცილებით ბედზე დანდობა,
ვიდრეღა ვენდო შენს ბობოქარ მერყევ გუნებას.

თუკი განდრეკა უცილობელ ელდად მომელის,
დიდხანს არ ძალუძს გაწამება ნიშატს ცვალებადს,
ვით მანეტარებს სიყვარული დაუცხრომელი,
მაბედნიერებს მიჯნურისთვის გარდაცვალებაც!

ცხოვრებას ცოტა გადურჩება შეუბღალავი...
ეგებ მღალატობ და არ ვუწყი ქცევა მღალავის?!


But do thy worst to steal thyself away,
For term of life thou art assured mine,
And life no longer than thy love will stay,
For it depends upon that love of thine.

Then need I not to fear the worst of wrongs,
When in the least of them my life hath end.
I see a better state to me belongs
Than that which on thy humour doth depend;

Thou canst not vex me with inconstant mind,
Since that my life on thy revolt doth lie.
O, what a happy title do I find,
Happy to have thy love, happy to die!

But what's so blessed-fair that fears no blot?
Thou mayst be false, and yet I know it not.