უილიამ შექსპირი - სონეტი #93

93.

ვიცხოვრებ, თითქოს ვერ შეგატყვე მუხანათობა,
ნაღალატევი არ შევიმჩნევ ქცევას ნამარდის,
ვითომც სიყვარულს კვლავ დაჰნათი ციურ მნათობად;
მე შემომცქერი, თუმც სხვაგან ხარ გულის ნავარდით.

უზიზღო თვალი მიაჩნიათ რადგან სანდობად,
შენს სიმუხთლეში ამიტომაც ძნელად დავეჭვდი,
ამოიცნობა ვინაიდან ყალთაბანდობა,
თუ ვინმე გვიმზერს ამრეზით, ან სახის დაღმეჭით.

როცა გბადებდა, რადგან ზენამ მოისურვილა,
დაებინადრა ტკბილ სიყვარულს მზიურ იერში,
შეგირაცხავენ ხვაშიადებს მუდამ სრულქმნილად
და გულარძნილიც წარმოჩნდები გულისხმიერი.

შენი მშვენება აყვავდება ევას ვაშლივით,
გინდაც სიმრუდეს სჩადიოდე ვნებააშლილი.


So shall I live, supposing thou art true,
Like a deceived husband; so love's face
May still seem love to me, though alter'd new;
Thy looks with me, thy heart in other place:

For there can live no hatred in thine eye,
Therefore in that I cannot know thy change.
In many's looks the false heart's history
Is writ in moods and frowns and wrinkles strange,

But heaven in thy creation did decree
That in thy face sweet love should ever dwell;
Whate'er thy thoughts or thy heart's workings be,
Thy looks should nothing thence but sweetness tell.

How like Eve's apple doth thy beauty grow,
if thy sweet virtue answer not thy show!