უილიამ შექსპირი - სონეტი #94

94.

ვისაც ძალა აქვს, თუმც ძალ-ღონით არვის დაკოდავს,
ავკაცობისთვის არ იყენებს ძალმოსილებას,
ვინც სხვებს აღძრავს და აღმართულა უძრავ ქვალოდად
და შეუძლია მაცდურ ვნების დამორჩილება,

მიემადლება ნიჭი საღვთო განგებულებით,
ბუნების განძის გაფრთხილება ხელეწიფება,
მბრძანებელია მისი ნების, აგებულების,
ხოლო სხვები კი უხდებიან ხელქვეითებად.

ზაფხულის ყვავილს სურნელება ასდის საამო,
თუმც უმთავრდება ყვავილობის ჟამი სანდომი,
უცილობელი სნეულება როცა გაახმობს,
აღემატება ღირსებებით ღვარძლიც დავრდომილს,

აუფასურებს ღვაწლსაც ავის თავგამოდება,
მჭკნარი შროშანი ეკალბარდზე მეტად შმორდება.


They that have power to hurt and will do none,
That do not do the thing they most do show,
Who, moving others, are themselves as stone,
Unmoved, cold, and to temptation slow,

They rightly do inherit heaven's graces
And husband nature's riches from expense;
They are the lords and owners of their faces,
Others but stewards of their excellence.

The summer's flower is to the summer sweet,
Though to itself it only live and die,
But if that flower with base infection meet,
The basest weed outbraves his dignity:

For sweetest things turn sourest by their deeds;
Lilies that fester smell far worse than weeds.